Travelling around the world in the southern hemisphere: 10 countries in 365 days! Don't call it a "round the world trip", but an "experience of a lifetime"
Als je op de kaart de afstand tussen Waiau en Mount Lyford bekijkt bedraagt die nog geen 20 km. Wat voor een onnozele rit is dat, zou je denken. Correct, ronduit belachelijk zelfs! Maar er is een goed verklaring voor. Wanneer ik me 's ochtends klaarmaak regent het de hele tijd, de hemel zit potdicht. Ik wacht rustig af tot het weer een lichte beterschap vertoont. Rond half 11 is het zover, de regen stokt even, al zie je wel dat ik onderweg nog wel wat buien op mijn hoofd zou kunnen krijgen, maar bon, ik ga ervoor, we zien wel wat er gebeurt!
Ik ben nog geen vijf minuten op pad of de regen klettert al op mijn helm. Deze baan naar Kaikoura gaat echter over een klein gebergte. Vanaf het moment dat ik Waiau verlaat loopt het meteen omhoog, en per kilometer voel ik de neerslag kouder worden en geleidelijk aan omslaan naar sneeuw. Al snel bevind ik me in een kleine sneeuwstorm. In het begin vind ik het grappig en aangezien ik van de sneeuw houd kan ik mijn plezier niet op. Wat een dikke sneeuwvlokken, en ze blijven al snel liggen. In een mum van tijd rijd ik door een sneeuwlandschap. Ik ben bijna in het skioord Mount Lyford (ik had kunnen raden dat het een skioord was) wanneer ik stop even om een paar foto's te nemen. Een jeep stopt naast me en de bestuurder raadt me aan niet verder te fietsen vandaag, want de baan gaat nog een stuk hoger en het gaat nog enkele uren sneeuwen. Ik zou dus vast kunnen zitten in de sneeuw, want na Mount Lyford is er niks voor 60km om te schuilen. Aan de hevige sneeuw te zien en de snel wit wordende baan, had ik die gedachte ook al even in mijn hoofd. De man voert me twee kilometer mee in zijn jeep tot de lodge in Mount Lyford. Die zijn gesloten, want het skiseizoen is nog niet begonnen, dit is de eerste keer dat het zo sneeuwt. En ik zit er natuurlijk in :-) De eigenaars doen wel voor me open en geven me een kamer, wel een beetje hoger dan de prijzen die ik gewoon ben, but what are you going to do about it! Het is dit of vier uur door de bergen fietsen op een besneeuwde en ijzige baan, bovendien ook nog met een ijskoude wind. De beslissing is snel gemaakt.
Ik word verrast door een kleine sneeuwstorm
Ik breng de rest van de dag door in een lekker warm kamertje, terwijl ik mijn kleren laat drogen en kijk naar het sneeuwtapijt dat buiten aan het groeien is. De uren gaan voorbij en ik ben tevreden dat ik gebleven ben als ik naar buiten kijk. Fietsen over een besneeuwde kleine bergbaan met duizenden bochten zou levensgevaarlijk zijn. Ik mag er niet aan denken wat het zou geworden zijn had ik doorgereden. Misschien haalde ik probleemloos Kaikoura, hoewel ik dat sterk betwijfel, maar voor hetzelfde geld slip ik in een afdaling of glij weg en een afgrond in. Tja, wie zal het zeggen...
Op nog geen uur tijd zie ik al een aardig laagje sneeuw vanuit mijn kamer...
... en het werd er niet beter op!
Het is winter, en ik zal het geweten hebben: korte dagen, sneeuw, kou, ijs, wind, donker. 'Hoe kom ik deze winter door zonder jou'. Dit is zonder twijfel één van de mooiste nummers die ik ken, eentje dat mij altijd weet te raken...
De volgende ochtend wordt het pas echt duidelijk hoe de dagjestoeristen Hanmer Springs hebben overrompeld. Veel geroep van kinderen en alle cafeetjes overvol. Niks gezellig. Ik was niet van plan hier lang te blijven, ik wou vooral eens zien waarom Hanmer zo populair was en een thermisch bad nemen. Dat laatste heb ik al gehad, en bij het ochtendlicht heb ik nu ook een zicht op de mooie omgeving waarin Hanmer ligt. Ik kan begrijpen waarom Hanmer zo een aantrekking heeft, bergen overal rondom, vaak met besneeuwde toppen. Door de grote drukte pas ik voor de korte wandeling naar de top van een nabije heuvel, ik heb er ondertussen al genoeg gedaan in NZ.
Niet slecht die omgeving van Hanmer Springs
Ik sta vertrekkensklaar in fietsoutfit, en net op dat moment word ik aangsproken door een koppel. Ze zijn geïnteresseerd in mijn fietstrip, geven me tips over fietsen over wegen in de buurt en hij kent Sven Nijs en is fan van het veldrijden. Ik sta even versteld dat deze Kiwi dit allemaal weet, en hij is zelfs al in Vlaanderen komen fietsen. Al snel wordt alles duidelijk: hij is Brendon Sharratt, de nummer twee van Nieuw-Zeeland in het mountainbiken. Hij heeft al tegen Filip Meirhaege en Sven Nijs gefietst en had vorig jaar deelgenomen aan het WK. Geen kakker dus. Ik vond al dat hij er verdacht fit uitzag. Ik voel me even belachelijk, want ik was net daarvoor nog tegen hen bezig over de zware hellingen hier en dat ik soms wel moet afstappen, zeker met die bagage. Hij doet zelf soms ook wat touringfietsen, voor hem zal dit wel geen probleem zijn waarschijnlijk. Maar hij is ongelooflijk vriendelijk en we blijven maar praten over MTB, cyclocross en andere fietsonderwerpen. Echt interessant. Hij geeft me zijn telefoonnummer en nodigt me uit om bij hen te blijven wanneer ik weer in Wellington ben. Dat ga ik zeker doen, want dit zijn veruit de interessantste mensen die ik al ben tegengekomen. Ik kijk er al naar uit om hen weer te zien. We moeten wel het gesprek afronden, want we zitten nog steeds in de inkomhal van het hostel en het is ondertussen al 11u. Ik moet beginnen fietsen, en zij willen ook hun uitstap aanvatten. Een onverwacht aangenaam begin van de dag. Meer info over Brendon vind je hier: http://brendonsharrattracing.blogspot.com/
Ik vertrek niet meteen uit Hanmer Springs, maar rijd eerst wat rond om de omgeving eens te bezien. Daarna zoek ik er een relatief rustig café uit voor een lekkere mochacino, mijn favoriet. Ondertussen lees ik rustig de krant, lekker relax. Ik dacht gisteren nog om naar Kaikoura te fietsen, maar dat zou 135 km zijn met enkele serieuze klimmen tussen, iets teveel van het goede na gisteren. Ik heb mijn plan al aangepast en rij gewoon 50km tot aan de voet van de klimmen waar het dorpje Waiau ligt. Daar is een klein holiday park dat enkele backpackerkamers heeft. Een korte fietsdag dus, ideaal om de benen los te fietsen na de inspanning van gisteren en ik hoef niet al te vroeg te vertrekken. Kalmpjes aan, zo heb ik het graag...
Nog een laatste kiekje van Hanmer
Ik zit nog maar net op mijn stalen ros of word voorbijgereden door een toeterende camionette met zwaaiende handen uit het raam. Hij stopt. Het zijn Brendon en zijn vriendin. Als ik wil kan ik mijn fiets in hun camionette zwieren en voeren ze me naar Waiau. Heel vriendelijk, en ook al heb ik veel zin om nog wat met hen te praten, toch pas ik. Het is al geen lange afstand vandaag, en een beetje fietsen zal goed zijn om de spieren los te krijgen na gisteren. De rit is weinig spectaculair en is voor het grootste deel terugkeren over de weg van gisteren. Ik ben al snel in Waiau, waar ik de enige gast ben in het motor camp. Wat een contrast met gisteren. Goed rusten om morgen de middelzware tocht naar Kaikoura aan te vatten. Maar eerst eens goed gaan eten in de pub van dit kleine dorpje: een mixed grill, hoe meer vlees hoe meer vreugd!
Er is niet veel in Waiau, maar ze trekken zich daar niks van aan. Tekenend daarvoor is deze 'fuck you' boom
In Waiau is er geen zak te doen, maar voor de volgende 75 km is er nog minder... Ideale rustplaats voor ik de heuvels oversteek naar Kaikoura
De volgende ochtend weet ik niet waar ik het heb. De benen voelen zwaar en vermoeid, gevolg van de zware rit van eergisteren, een klop van de 'Hanmer' zeg maar. Het lichaam lijkt te zeggen dat het vandaag precies niet veel zin heeft in een fietstocht, en ik ben geneigd er naar te luisteren. Ik begin alvast aan het ontbijt en zie hoe het evolueert, maar het evolueert helemaal niet, althans niet in positieve zin. De zware inspannig van eergisteren eist vandaag zijn tol. Een rustdagje lijkt me op zijn plaats. Er is niet veel te doen in Waiau, maar ik heb nog genoeg films op mijn laptop staan en genoeg verhaaltjes te typen voor de blog. Het is een koude ochtend en met veel plezier en een kleine joepie kruip ik weer in bed. Zalig! Morgen is er nog een dag om te fietsen, en dan zal ik mijn boog weer opspannen...
Voor dag en dauw peddel ik tussen de witte velden rond Christchurch. Alhoewel, het is al dag en er is ook dauw. Het is in alle geval vroeg, althans voor mij, want ik zat al naar de ideale fietstred te zoek om half negen. Het is nodig dat ik zo vroeg vertrek, want ik moet op deze winterdag ten volle van het weinige daglicht profiteren wil ik mijn doel bereiken: Hanmer Springs! Daarvoor moet ik 155 km overbruggen, waarvan de eerste 80 nagenoeg volledig vlak zijn. Door de lange vlakke aanloop vermoed ik dat ik vandaag een extra lange rit kan proberen, maar aangezien er maar iets minder dan negen uur daglicht is, moet ik zo vroeg mogelijk vertrekken. Ik reken erop dat ik een gemiddelde van 25 km/u kan halen op het vlakke stuk, en dat lukt ook! Er is weinig te zien tijdens de eerste 80 km, vooral weiland en kust. Geen enkele fotostop nodig, ideaal om tempo te houden.
Het tweede deel is minder goed om tempo te rijden, want heuvelachtig, zij het wel meestal lopend. Voor ik daar aan begin neem ik een eetstop van een klein uur om daarna nog eens goed op te trekken. Het gaat vrij goed, maar eens ik voorbij de 120 km ben, tot nu toe mijn langste dagafstand, begint het toch een beetje vierkant te draaien. Het tempo zakt geleidelijk en het is rijden op karakter, de laatste beetjes energie aanspreken. De laatste 15 km rijd ik in het donker, zo kan ik mijn lampjes ook eens gebruiken. Ik rijd over een heuvel waarachter het omvangrijke dal van Hanmer Springs ligt. Ik zie de lichtjes van het stadje naderen! Ik zal er geraken, de langste rit zal succesvol worden afgerond, ik slaag in mijn opzet! Al voel ik wel meteen dat dit niet snel voor herhaling vatbaar is...
Op weg naar Hanmer Springs: constant bergen in zicht, maar de weg is zelden bergachtig. Hoe dichter je bij Hanmer komt, hoe beter de zichten
Hanmer Springs is gekend voor zijn warmwaterbronnen, 'hot springs'. Er zijn in de buurt vele natuurlijke 'hot pools', maar achter mijn hostel ligt het warmwaterbadcomplex, waarbij de natuurlijke warmwaterbronnen worden gebruikt in verschillende baden, die elk een andere samenstelling van mineralen hebben en verschillen in temperatuur. Deze baden zouden goed zijn voor de huid en het lichaam. Mij spreekt het in alle geval aan om mij er een tijdje in te weken te leggen en de spieren te laten relaxeren. Ik heb wel pech, want er is een verlengd weekend in NZ en het barst van de weekendtoeristen. Drukte alom dus in de thermische baden, maar ik probeer het te negeren en test enkele baden uit. Als het al niet echt zou helpen om mijn spieren te herstellen, dan voelt het in alle geval toch goed aan. Mmmmm....
Een nieuw modeverschijnsel? Of typisch Nieuw-Zeelands? Wie zal het zeggen. Het is in alle geval de eerste keer dat ik dit zie, en het valt me steeds meer en meer op, vooral in de steden. Veel jongeren lopen rond op pantoffels! Nee, niet de gekende sportschoenen van Adidas of Nike die elkeen wel al eens in zijn kast heeft gehad in de laatste tien jaar, maar daadwerkelijke pantoffels, sloefen, sloffen en ook wel sletsen genaamd, gemaakt uit het overgekende fluweel. Als je nog niet weet wat ik bedoel, moet bij het aanschouwen van de volgende foto's toch wel een aha-erlebnis volgen:
Het is een vreemd zicht om jongeren in het midden van de stad te zien 'rondsloffen' met hun obligaat schooluniform of ubercoole skatekledij en daarop die pantoffels. Het ziet er niet alleen licht belachelijk uit, bovendien lijkt het heel ongemakkelijk om daar de hele dag mee rond te lopen over straat, zeker als het nat is. Ik vraag me af of dit in Europa ook een trend is en ik dus weer ongelooflijk achter zit, hetgeen ik in dit geval zeker niet erg zou vinden. Moest het een lokaal verschijnsel zijn zou ik daar zeker niet van verschieten want een groot aantal “kiwi's” lopen zelfs zonder enig schoeisel rond, blootvoets dat we zeggen. Vooral in de kleinere stadjes is dit veel voorkomend. Als je een supermarkt binnenloopt mag je er zeker van zijn dat er minstens 1 blootvoeter rondloopt. Vaak lijkt het erop alsof ze met iets bezig waren in huis of de tuin, plots beseften dat ze nog iets moesten hebben uit de supermarkt en er meteen omliepen zonder na te denken over wat ze aan hebben, want soms is de kledij ook heel navenant. Ik heb al enkele heel bizarre gevallen tegengekomen, waar ik er mezelf op betrap dat ik lichtjes aan het staren ben, waarna ik snel heel nonchalant probeer weg te kijken. Op zich vind ik dit alles helemaal niet erg, maar ook in steden kent het verschijnsel een zekere aanhang en daar krijg ik soms de kriebels van als ik denk aan de vele glasscherven, stront en andere vuiligheid die daar op de voetpaden liggen.
Het is gezellig bij Lee thuis en ik mag zolang blijven als ik wil. De eerste dag ga ik het rustig aan doen met een bezoekje aan Christchurch. Het mag dan wel de tweede grootste stad van Nieuw-Zeeland zijn, reusachtig is ze allesbehalve. Het valt meteen op dat er bijna geen hoge gebouwen zijn in het centrum, iets wat deze stad zeker charme geeft. De rivier die dwars door Christchurch loopt is heel pittoresk en volledig omgeven door groen. Als je er langs slentert waan je je niet in een stadscentrum en dat bevalt me wel. Heel veel is er evenwel niet te zien in het kleine centrum, zeker als je gewend bent aan Europese steden met oude gebouwen. Er zijn wel enkele bezienswaardigheden, maar overdreven lang sta ik er niet bij stil, des te meer omdat het de hele dag regent.
Van boven naar onder: 1.Christchurch Cathedral, 2. een of andere boog ter gedenking van het een of het ander 3. een ongetwijfeld belangrijk man op een stoel in een park, 4. de Avonriver, een baken van rust
Ik ben al snel klaar met de toeristische wandeling en vind dat niet zo erg, de steden in NZ zijn niet zo spannend. Ik maak wel even een tussenstop in 'The Belgian Beer Cafe' om een lekkere Chimay te drinken op deze druilige dag. Dat smaakt na al het kiwibier. Er zit wel bijna niemand binnen, spijtig, want het zal hier best gezellig zijn als het café vol zit. Ik lees op mijn gemakje de vele Vlaamse spreuken die op de muren zijn geschilderd. Het café barst van de Belgische rekwisieten en verwijzingen. Ik inspecteer alles graag eens om te zien of er geen fouten werden gemaakt :-)
Bier zoals het smaken moet
tzal nog niet zijn, dat 't nog nie zal zijn!
Vlaanderen mijn land! Al is het hier maar een deel en spijtig genoeg niet het interessantste deel...
Wanneer ik weer uitkom bij de kathedraal blijkt er een protestactie aan de gang te zijn op 'Cathedral Square'. De Israeli's hebben gisteren van zich laten spreken door een schip met hulpgoederen voor Gaza te bestormen. Het heeft wereldwijd voor een schok gezorgd die zelfs tot in Nieuw-Zeeland te voelen is: Stilzwijgend awoertgeroep
Op mijn tweede dag wou ik graag naar het Banks Peninsula fietsen, maar het regent weer dus ik zal die fietstocht nog een dagje uitstellen en vandaag proberen om mijn vliegtickets voor het vervolg van de reis te regelen, want ik moet nog heel wat data aanpassen voor mijn vluchten naar Zuid-Amerika en Canada en misschien kan ik dat hier wel doen. Dat loopt evenwel op een sisser af, want ik was speciaal naar de luchthaven gegaan maar daar bleek er geen desk van British Airways te zijn en dat is de enige maatschappij die mijn ticketdata kan aanpassen. Net naast de luchthaven is er wel het museum over Antarctica waar veel interactieve dingen zijn en een pinguinkolonie te bezichtigen is. Leuk, maar toch ook niet zo uberspeciaal om er zo een spel van te maken. Voor kinderen zal dit heel plezierig zijn (te merken aan sommige van de infostanden), maar na iets meer dan een uur heb ik het wel gezien, en dan heb ik nog een halfuur aan de pinguinkooi gestaan, want ze zijn zo schattig en werden net gevoed.
Zou je ze niet meteen in huis willen nemen?
Ik haast me na de wereld van Antarctica naar de andere kant van de stad, met de bus uiteraard. Daar is een kabelbaan die je naar de top van een heuvel voort waar je uitstekende zichten hebt over Christchurch en het nabije Banks Peninsula. Ik ben net op tijd voor de zonsondergang van op de heuveltop mee te maken en mooie kiekjes te nemen.
Bezigheidstherapie op de kabelbaan: hoe fotografeer je jezelf en het kotje waar je inzit?
Christchurch panorama's vanop de top van de kabelbaan
Sun goes down and the lights go on... spelen met licht
"They said it changes when the sun goes down"
Op mijn laatste dag heb ik geluk: geen wolkje aan de lucht en stralende zon. Ideaal fietsweer om de fietstocht naar Akaroa, het toeristische stadje op Banks Peninsula, aan te vatten. Het is een niet te onderschatten rit, want Banks Peninsula is een vulkanisch schiereiland en dus heel heuvelachtig. Het is 80km tot Akaroa met een zware klim halverwege van zeeniveau tot een hoogte van 476m in Hilltop en vanaf daar is het constant op en af tot Akaroa. Gelukkig vandaag geen volgeladen fiets vandaag, ik voel me vederlicht en dat voel ik op de klim.Het gaat snel, op de vlakke stukken zelfs rond de 30km/h. Prachtig landschap en een superzicht vanop Hilltop op de baai van Akaroa.Tegen de tijd dat ik in Akaroa ben is het al 14u en wordt het moeilijk om voor het donker terug in Lincoln te zijn als ik wil terugfietsen. Bovendien voel ik er ook weinig voor om dezelfde baan terug te fietsen, en daarom neem ik de bus terug, eens lekker lui :-)
Op weg naar Akaroa
Boven na een lange slalomklim...\
... en wat een zichten van hier
Akaroa Harbour in volle pracht op een helblauwe winterdag
De dagen bij Lee waren een verademing, een echt plezier. Het doet deugd om 's avonds 'thuis' te komen en iemand te hebben om tegen te vertellen en een gesprek te hebben. Bovendien was Lee een vrouw die oprecht geïnteresseerd is in vanalles en een vlotte gesprekspartner. Het voelde goed om even een vaste stek te hebben, een huis, een heim zeg maar. Niet steeds dezelfde routinegesprekken van de hostels over vanwaar je bent en wat je hier doet. Je merkt na een tijd wel dat je dat mist, eens een goed gesprek hebben of gewoonweg kunnen vertellen over je dag. Reizen is leuk, maar op die momenten merk je toch dat er sommige dingen zijn die je mist, en het zit hem vaak in het alledaagse, de dingen die je anders vanzelfsprekend vindt. Dat is iets dat ik ondertussen geleerd hebt, en zeker meer zal appreciëren eens ik terug thuis ben. Dat is dus wat ze bedoelen met jezelf beter leren kennen...
Ik heb ook weer wat nieuwe muziek uit NZ leren kennen dankzij Lee, want ik mocht door haar CD-collectie snuisteren en enkele interessante bands op de kop tikken (en rippen :-) ). Ziehier een fijn bandje met Bawb Dylan en wat country en irish folk invloeden, I like it!
en omdat eentje nooit genoeg is en een vertekend beeld kan geven is er hier nog extraatje:
Ik ga de bergen even verlaten, al laat je in Nieuw-Zeeland de bergen nooit volledig achter. Eindelijk naar de tweede grootste stad van NZ, Christchurch! Christchurch ligt in een vlakte, ideaal om eens wat aan een constant tempo te proberen rijden. Maar zover zijn we nog niet, want om uit Methven weg te geraken in de richting van Christchurch moet ik de Rakaia rivier oversteken die door de impressionante Rakaia Gorge loopt. De baan valt als het ware 200m naar beneden aan de gorge om na de brug meteen weer 200m omhoog te lopen. De afdaling is leuk, maar de steile klim erna is natuurlijk iets minder, al peddel ik er redelijk gemakkelijk omhoog. Eens voorbij de gorge is het grotendeels vlak licht bergaf en kan er eens worden doorgegeven.
Rakaia Gorge
Methven bergzicht
Tijdens de Routeburn trekking een kleine twee maand geleden had ik Lee leren kennen, een vijftigjarige vrouw uit de buurt van Christchurch. Ze gaf me toen haar gsm nummer en nodigde me uit om bij haar te logeren wanneer ik naar Christchurch kwam. Nu is het zover, en ik was het nog niet vergeten. Gisteren belde ik haar en het is geen enkel probleem om bij haar te blijven. Maar ze moet wel om 14u op haar werk zijn, dus ik moet daarvoor bij haar zijn. Van Methven is dat echter iets meer dan 120km, en dus onmogelijk om er al voor 14u te zijn. Ze stelt zelf voor om me anders ergens op te pikken als ik haar bel rond 12u. Zo gezegd zo gedaan, ik slaag erin om toch een 60km te fietsen tot in Darfield, het eerste stadje in de Canterburyvlakte van Christchurch. Ze pikt me op met haar autootje dat uitgerust is met een goed fietsrek. Ideaal!
Dit is een panaroma dat ik op deze dag voortdurend zag. Niet slecht he...
Het is een mooie dag, niet al te warm maar wel zonnig. Ze dropt me af bij haar thuis in Lincoln, 15km van Christchurch. Geen sofa of dergelijke, maar mijn eigen slaapkamer met een superzalig bed! En dat allemaal gratis. Ik breng de namiddag door met wat rondslenteren in Lincoln en ga op zoek naar een goedkope maaltijd. Ik heb de hele dag het gezellige huis voor mij alleen, een huis met drie slaapkamers en dat voor een vrouw alleen. Maar ze heeft regelmatig gasten. Ze woont dicht tegen de universiteit en momenteel verblijft er ook een Duitse studente bij haar voor enkele maanden, en een paar keer per jaar verblijft er ook een Zweedse gastprofessor. Ze heeft ook een kat die als twee druppels water lijkt op de laatste kat die we thuis hadden, ons Felleke! En zoals zoveel op deze reis klikt het meteen met het huisdier. Hier ga ik het enkele dagen naar mijn zin hebben, verademing om nog eens voor een paar dagen in een huis te wonen en een huiselijk gevoel te hebben!
De kat, ofte ons Felleken
Een vergeten A-ha classic op deze zonnige fietsdag:
De volgende morgen vroeg uit de veren, al is dat relatief natuurlijk. Ik vind half acht toch wel vroeg. De fiets is volledig gepakt en ik zit al strak in mijn koersoutfit en stap zo bij de dokter binnen. Altijd een opvallende entrée! Ik leg de situatie uit en krijg een afspraak om 13u. Beter dan niks. Ik zeg dat ik zal wachten in een café en dan beseft de vrouw dat ik nog wil verder fietsen vandaag. Ahja nee, tuurlijk niet, ik loop altijd rond in mijn Wanzeels Wonderentenueke en met een helm, dat is de nieuwste mode. Ze zegt dat ik me in de wachtkamer kan zetten en ze me er zo snel mogelijk tussen nemen. Schitterend! Dit is beter dan verwacht. Vijf minuten later zit ik al bij de dokter. Hij denkt dat er twee mogelijke oorzaken zijn: ofwel is het een spier tussen de ribben en de rug die opspeelt door het fietsen, ofwel is het de lever want daar deed het meeste zeer toen hij er duwde. Voor de zekerheid wordt mijn bloed genomen voor onderzoek. In twee dagen weet ik meer, maar volgens de dokter zou het waarschijnlijk wel de spier zijn.
Ik kan al snel mijn fietstocht naar Methven aanvatten op deze manier. De baan naar Methven is redelijk vlak, maar het is bijna de hele dag licht bergop rijden waardoor het tempo toch niet al te hoog ligt. Bovendien speelt het doktersbezoek nog door het hoofd. Gelukkig zijn daar weer de bergzichten die je met momenten alles doen vergeten. De baan naar Methven schuurt als het ware tegen de voet van de Nieuw-Zeelands Alpen. Geen steile hellingen dus, maar wel de mooie zichten!
Zichten onderweg naar Methven, waarbij de bergen komen piepen tussen slierten van wolken
Ik rijd voorbij een boerderij die mijn aandacht trekt, want hier hebben ze 'Belgian Blues', wat dat ook mogen wezen. Aan het bord te zien heb ik een sterk vermoeden dat het koeien zijn...
In Methven had ik een contactadres, een fotograaf die ik aan de Catlins Coast had leren kennen. Hij en zijn vrouw zitten nu spijtig genoeg in Australië voor een week. Maar hij heeft een cottage net buiten Methven waar ik kan blijven en hij heeft me het nummer van de buurvrouw gegeven. Aangezien ik nooit op voorhand weet welke dag ik ergens ga aankomen, kan ik ze maar vandaag bellen. Na een viertal pogingen geef ik het op, ze zal waarschijnlijk aan het werk zijn. Ik ga dan maar naar de YHA in Methven, en als bij wonder zijn er nog mensen. Het zijn er maar drie, maar dat is al veel tegenwoordig. Samen een filmpje zien met wat hapjes, best in orde.
De besneeuwde bergen gezien vanuit Methven
Methven centrum
Na de dokterperikelen mag daar al eens een nummertje over komen. Ik kies uiteraard een favoriet, Jackson Browne:
Alweer een dag waarop het elk moment kan beginnen gieten. Oorspronkelijk wou ik van Fairlie naar Methven rijden in één dag, maar ik had niet echt goed op de kaart gekeken toen ik dat besliste, want dat is meer dan 125km over een sterk geaccidenteerd parcours met lange vals plat stukken. Bovendien sukkel ik al enkele dagen met vreemde kortstondige maar intense opstoten van pijn in de buikstreek. Meestal situeert de pijn zicht net onder mijn ribben, waar de lever zit, maar soms is het ook op andere plaatsen. Geen idee wat het is, maar de opstoten beginnen elkaar korter op te volgen en ik zou wel eens een dokter willen zien hiervoor, want het maakt me toch wat ongerust. Ik heb vandaag weer last en besluit om in Geraldine te stoppen en daar een afspraak bij een dokter te pakken te krijgen.
Weinig foto's want weinig speciaals onderweg, buiten het feit dan dat ik door een tiental legertrucks wordt voorbijgereden. NZ trekt ten oorlog!
Geraldine is een klein stadje en het is zondag. Er is welgeteld één hostel, en ik heb geluk want het is de laatste dag dat het open is, vanaf morgen sluiten ze voor een maand. Niet verwonderlijk dat ik alweer helemaal alleen zit in dit hostel. Volgens de eigenares zal ik geluk moeten hebben om een afspraak te krijgen op maandagochtend, want dat is steeds het drukste moment. Het best wat ik kan doen is daar gewoon opduiken morgenvroeg wanneer ze opengaan en hopen dat ik me ertussen kan murwen. Sounds like a plan!
's Avonds komt er als bij wonder nog een tweede gast uit de lucht gevallen. Spijtig genoeg viel hij niet uit de hemel. Het is een man van een jaar of 60. Wanneer hij even later zijn maaltijd zit eten terwijl ik naar wat oninteressante televisie gaap en werk aan een paar magnifieke blogberichten (wink wink), laat die mens de ene onbeschofte boer achter de andere. Sjeezes man, een beetje manieren zou hij toch wel mogen hebben op zijn leeftijd. Ik kan begrijpen dat je een boer laat, maar hij laat ze zo excessief en rekt ze precies nog wat ook, dat je je afvraagt wat er met die mens scheelt. Even later kwam de eigenaar erbij zitten en dan begint die man een resem oninteressante verhalen uit de goeie ouwe tijd en hoe toen alles zo anders en beter was af te steken. Ik hou mijn mond en doe of ik hem niet hoor, niet veel zin om met zo iemand te converseren. En ik merk aan de reacties van de eigenaar dat hij er ook niet veel zin in heeft en spijt heeft dat hij een gesprek begonnen is. Ik hoor hem verscheidene keren 'Yes yes' zeggen, wat zuchten en hij probeert tot drie keer toe het gesprek te beëindigen met 'Okay, it's getting late...'. Ik kan het lachje op mijn gezicht niet onderdrukken, vroeger was alles beter inderdaad, zoals een half uur geleden, voor hij dit gesprek begonnen was...
Enkele dagen geleden heb ik contact opgenomen met een zekere Chrissy via de couchsurfingsite. Ze is een vijftigjarige vrouw die in Fairlie woont, 48km voorbij Lake Tekapo, en ze werkt in Lake Tekapo. Ik kan bij haar blijven slapen wanneer ik in Fairlie voorbijrijd en mag gerust ook op haar werk in Lake Tekapo langskomen, waar ze voor het observatorium werkt. Daar ben ik zeker in geïnteresseerd, want het observatorium stond op mijn lijstje. Door het slechte weer is de weg naar het observatorium gesloten en bovendien zit de hemel potdicht. Een avondje 'stargazen' zit er niet in. Spijtig, want hier in Nieuw-Zeeland heb ik al enkele overdonderend heldere sterrenhemels gezien vergeleken bij onze sterrenhemels, waarbij er honderd keer meer sterren zichtbaar zijn. Je kan hier zoveel sterren zien dat je er sterretjes van gaat zien. Spijtig dat ik ze eens niet kan bekijken door de telescoop.
Mijn enige twee foto's van het Lake Tekapo waarover ik zoveel goeds had gehoord. Door de vele sneeuwbuien, regen en mist heb ik echter niet veel zichten gehad
Ik kan de dag rustig starten, want slechts 48km te fietsen en het parcours is niet al te moeilijk. Het enige noemenswaardige obstakel is Burkes Pass, en die pas is nauwelijks die naam waardig vanaf de zijde waarop ik hem neem. Ik moet het niet rushen dus. Ik slaap wat langer en blijf nog wat in de YHA hangen voor het gezellige haardvuur terwijl ik mijn sportkennis weer up to date breng en een babbeltje heb met ons kleine Stéphanie. Tegen de middag breng ik een bezoekje aan Chrissy op haar werk, dat nauwelijks 50m van de YHA is. Ze moet tot laat werken vandaag, maar haar dochter is thuis met nog twee andere couchsurfers die daar blijven schuilen voor het slechte weer van de laatste dagen.
Onder de baan is het weer grotendeels door sneeuwlandschappen te fietsen
Panoramapic van onderweg
Ik fiets de 48km vliegensvlug want het regent en 'smeltsneeuwt' al de hele dag en ik wil er snel van af zijn. Bij Chrissy thuis heb ik mijn eigen kamer met een zalig zacht en warm bed. Mmmm, hier ga ik goed slapen! Laat in de namiddag wordt Chrissy's dochter opgepikt door haar tante voor een uitstap van enkele dagen. Dat betekent dat we met de drie couchsurfers alleen achterblijven in Chrissy's huis, die zelf maar tegen 23u zou thuiskomen. Onvoorstelbaar! Ik kan me niet voorstellen dat zoiets in België zou gebeuren: drie mensen die je eigenlijk helemaal niet kent zomaar een hele avond alleen in je huis laten en erop betrouwen dat ze eerlijk en goed zijn. In Europa zouden we veel te achterdochtig zijn en dit nooit toelaten. Maar hier lijkt dat zo normaal, zowel de dochter, de tante als Chrissy zelf denken er niet eens over na, doe maar, make yourself at home et voila, dat deed ik dan ook. Ik heb al van de eerste seconde een nieuwe vriend: de hond. Hou komt constant tegen mijn been wrijven om hem toch maar te aaien. Uiteraard geef ik toe, want ik heb veel liefde te geef!
's Avonds kijk ik met de twee andere couchsurfers naar 'No Country For Old Man', een film met de duidelijke stempel van de gebroeders Coen, een sublieme film die ik zeker op mijn lijstje van favorieten ga plaatsen. Ronduit schitterend!
En omdat Daniel Lanois zo'n goeie artiest is, die er onlangs bijna het bijltje erbij neerlegde bij een motorongeluk (meer info op http://www.theglobeandmail.com/news/arts/daniel-lanois-in-hospital-after-serious-accident/article1596368/ , met dank aan de Colp dankzij wiens facebookbercihten ik dit ontdekte :-) ) smijt ik er nog een schoontje van hem tegenaan, een classic:
