Travelling around the world in the southern hemisphere: 10 countries in 365 days! Don't call it a "round the world trip", but an "experience of a lifetime"
Schitterend weer voor mijn laatste dag op de Coromandel. Ik kan niet vertrekken zonder een foto te nemen van het zicht over de baai vanuit het hostel:
En dan klaar om erin te vliegen. De vriendelijke eigenares van het hostel wijst me erop dat er een binnenweg is die de moeite loont en door een veel mooiere omgeving loopt dan de normale baan rond het schiereiland. Je rijdt dwars door het bos over een grindweg. Er is een lange klim over de kleine bergketen van de Coromandel, maar het is een veel rustigere baan dwars door de natuur. Nu kan ik niet anders dan die weg nemen, want het klinkt verleidelijk. En ik rijd graag over grindwegen eigenlijk, klimmen op dergelijke banen gaat me vreemd genoeg steeds beter af dan klimmen op een asfaltweg.
De grindbinnenweg door de beboste heuvels/bergen
Ik rijd een paar kilometer terug om op de binnenweg terecht te komen. En ze heeft gelijk! De weg kronkelt langs een riviertje door de beboste bergen. Enkel vogeltjes verbreken de genietbare stilte. Van de lange klim deins ik niet terug, de omgeving leidt me af van de fysieke arbeid. Ik rijd langs een grote waterval, de trotse Catle Rock, kunstige waterwerken en mooie vista's!
Castle Rock!
Op het einde van de grindbaan passeer ik een vreemd huisje met een oldtimer brommertje opgehangen in de bomen. Als fan van deze brommertjes moet ik hier natuurlijk een stop maken
Na een kleine twee uur bereik ik de westkust van de Coromandel. Nog 50 km te gaan langs de kust, en ik herinner me nog van enkele weken geleden dat ik twee serieuze klimmen voor de boeg heb. Toen was ik hier immer per auto met Ewoude, maar toen zijn we moeten terugkeren door overstromingen. En het begint nu alweer te regenen. Deze kant van het schiereiland is me blijkbaar niet echt gunstig gezind. Al bij al valt het klimmen in de regen nog mee, en ik word steeds beloond met een overzicht over de kust van de Coromandel en de eilandjes ervoor.
Uitzichten over de Coromandelkust van de top van de klimmen
Een zeeplaatje
Het laatste stuk naar Thames is vlak, en aangezien Ewoude en ik hier al twee nachten hebben verbleven kan ik blindelings naar het hostel rijden. Thames, mijn laatste stop voor ik begin aan de allerlaatste rit van mijn fietstocht door Nieuw-Zeeland, de terugkeer naar Auckland! Maar eerst nog een laatste rustdagje inlassen in Thames, ik heb nog geen zin om de finale etappe aan te vatten. Op mijn rustdag komen er in de voormiddag twee Nederlandse jongens aan in het hostel. We raken al snel aan de praat en brengen de hele dag door op het zonnige terras van het hostel, pratend over muziek en reizen en ondertussen kwistig films en muziek uitwisselend. Mijn collectie films, series en muziek begint ondertussen buitensporige vormen aan te nemen. Reizen lijkt een goede manier om gratis films en muziek op de kop te tikken :-)
Deze brug op het einde van de fietsdag maakt duidelijk dat deze rit niet voor pussies is!
Op het einde moet ik oppassen want blijkbaar loopt een van mijn vrienden hier in het wild rond...
Een aangename rustdag met die twee toffe gasten, dat was toch al weer even geleden! Nu ben ik klaar om 'the last stretch' aan te vatten. Nog één dagje fietsen en ik heb mijn fietsmissie rond Nieuw-Zeeland succesvol afgerond. Toen ik er aan begon had ik nooit gedacht dat dit zou lukken, maar nu is het bijna zo ver! Ik voel plots een zekere opwinding als ik denk over wat ik hier gepresteerd heb...
Dit bericht sluit ik niet af met een nummer dat met het bericht te maken heeft, maar met een van mijn favoriete songs van het afgelopen jaar, een nummer dat veel heeft opgelegen als roadmuziek en gewoon keigoed is:
Na een dagje uitstel door de diefstal, verlaat ik dan uiteindelijk toch Tairua. En het is klimmen van de eerste kilometer! Een redelijk lange klim, maar voor problemen zorgt hij niet. Nadat de eerste berg overwonnen is moet ik een afslag nemen. Ik bevind me halfweg Coromandel Peninsula. Hier moet ik een afslag nemen om een kleinere baan langs de oostkust van de Coromandel te volgen waar vele bezienswaardigheden zijn, met name Hot Water Beach en Cathedral Cove. Ik had gehoopt dat dat vlak ging zijn, maar spijtig genoeg is daar niet veel van aan. Op papier een korte rit, maar de zijuitstapjes naar Hot Water Beach en Cathedral Cove maken het toch nog redelijk lang en zorgen voor een aanzienlijk aantal klimmetjes. Maar de mooie omgeving zorgt ervoor dat ik daar niet echt veel van voel.
De heuvels waar ik over moet in het begin van de dag
Hot Water Beach is een strand waar je bij laagtij een put kan graven op het strand waar dan warm water in opborrelt, te wijten aan het vulkanisch actieve gebied. Zo heb je je eigen warmwaterbadje op het strand. Een leuk idee op zich, maar dan moet het wel laagtij zijn. Wanneer ik aankom bij het strand is het uiteraard hoogtij en dan is er weinig speciaals aan het strand, het is gewoon het zoveelste strand. Een paar uur wachten tot laagtij komt niet echt in me op, want wat dan? Dan kan ik een putje graven om in een koude omgeving in warm water te zitten. Er zijn geen douches in de buurt of een plaats om je om te kleden. Dan sta ik daar met mijn volgeladen fiets in mijn zwembroek vol modder. Het is duidelijk, ik heb dit niet echt doorgedacht toen ik naar hier reed. Ik had eigenlijk stiekem gehoopt dat het een prachtig en betoverend strand ging zijn, gewoon al een aanblik waard. Maar dat valt lichtjes tegen.
Hot water beach, niet meer dan een gewoon strand bij hoogtij dus
Terug de heuvel over naar de hoofdbaan om daar al snel weer een zijbaantje in te slaan richting Hahei, het dorpje waarbij Cathedral Cove ligt. Eens in Hahei blijkt al snel dat ik een serieuze rotsheuvel over moet met een steiltegraad van het allure van de Muur van Geraardsbergen, en deze steiltegraad houdtr ondraaglijk lang aan. Quasi onmogelijk met mijn volgeladen fiets, ik geef alles en fiets zo lang mogelijk. Ik waan me dicht bij de top, maar achter de bocht ligt nog eens dezelfde Muur. Foert, vergeet het! Cathedral Cove kan de boom in! Ik ga me hier niet kapot rijden om naar de zoveelte rotsformatie te gaan zien. Het zal wel mooi zijn, maar mijn hartslag racet naar het donkerrood. Ik rust even, neem een fotootje van Hahei en fiets weer naar beneden. Ik heb al genoeg rotsen gezien, en ik denk niet dat deze ene rots mijn leven zal veranderen. Ik heb geen zin om me hiervoor zo hard te forceren. Ze moesten maar een minder steile weg hebben gemaakt. Voila, daarmee zit mijn sighteeing voor vandaag erop. Nu op naar de veerboot voor Whitianga, want dat is nog een dikke 20km.
Uitzicht over Hahei vanop de steile baan naar Cathedral Cove, de weg die ik op een luie dag niet afwerk, genoeg rotsen gezien
Mooie kust op weg naar de veerboot
Whitianga ligt in een baai in de Coromandel. De baan lang Hot Water Beach en Cathedral Cove ligt op een klein schiereilandje aan de overkant van de zeeinham. Op het einde van het schiereiland loopt deze baan gewoonweg dood. Er is wel een kleine veerboot voor voetgangers en fietsers, auto's moeten terugkeren. Ik geraak maar net met mijn volgeladen fiets op de kleine boot. Gelukkig helpt de schipper me om mijn gevaarte op de boot te heffen, want dat is geen sinecure!
Op de kleine veerboot met mijn oversized fiets
Whitianga Harbour
Het is schitterend weer in Whingiata, een gezapig kuststadje. Mijn hostel ligt aan het strand en heeft een wijds en prachtig zicht over de baai, duizend maal mooier dan Hot Water Beach. Goed dat ik snel heb dorgefietst zodat ik de namiddag hier nog kan doorbrengen. En als bij wonder zit er eens wat volk in het hostel. Een Canadese, twee heel vreemde Duitsers en nog een derde betweterige Duitser. Het is een informaticus en denkt dat hij op alles een antwoord heeft. Hij probeert op een ingewikkelde manier zijn laptop aan de TV aan te sluiten en omdat het niet lukt is het de fout van de TV uiteraard. Ik bijt op mijn lip, geen zin om in debat te gaan met die gast, toch een verloren zaak. Na een uur of twee werkt hij iets te veel op mijn zenuwen. Ik veins vermoeidheid en ga terug naar mijn kamer, zijn gekwebbel en theoriën over van alles en nog wat spreken me niet aan, dan slaap ik liever. Spijtig, want de andere drie mensen leken me wel sympatiek, maar je kan niks vertellen of meneer zit er tussen met een antwoord of ander verhaal.
Ik verlaat Whangamate, maar niet vooraleer ik een klein ommetje maak langs hun strand dat naar verluidt hun grootste trekleister is. En het is waar, niet slecht moet ik zeggen, al ben ik ondertussen al zo gewend aan mooie kust- en bergzichten dat het moeilijk is om nog echt begeesterd te geraken door een gewoon mooi strand:
Een korte fietsdag vandaag, en op de enige klim tussen Whangamate en Tairua voel ik al dat dat de goede beslissing is geweest, want de benen zijn vermoeid door de weinige slaap. De klim is langer en zwaarder dan ik dacht, want ik moet alweder een uitloper van de Kaimai Range over. Blij wanneer ik boven ben en naar Tairua kan bollen om lekker te eten en me af te leggen.
Vanuit Tairua kijkend op de bergen waarover ik net heb gefietst
Ik slaap in een hostel uitgebaat door een Nederlands koppel, dat wel al tientallen jaren in Nieuw-Zeeland woont en waardoor we ook gewoon Engels met elkaar praten in plaats van Nederlands. Het zal je net verwonderen wanneer ik zeg dat ik de enige gast ben in het hostel in dit pittoreske kustdorpje. Het is hier nochtans heel mooi en Tairua bestaat uit verschillende delen. Er is het 'centrum' naast de grote baan waar de meeste mensen wonen. Als je door enkele woonwijkjes loopt kom je aan de kust van de baai waarin Tairua ligt. Aan de overkant ligt een schiereiland, eigenlijk een vulkaan waarop ook een deel van Tairua is gevestigd. Helemaal aan de andere kant van de baai ligt nog een ander dorpje Pauanui, ook al op een heuvel gebouwd.
Tairua
Het schierand van Tairua met de vulkaan
De baai met Pauanui aan de overkant
Ik neem een extra dagje in Tairua om goed te rusten en gewoon eens wat rond te wandelen in de omgeving. Ik heb 's nachts ook weer kunnen genieten van de prachtige prestatie van Jurgen Van Den Broeck in de bergritten van de Tour. Een rustdag is dus zeker op zijn plaats om wat slaap in te halen. Maar ik ben van plan om morgen zeker en vast te vertrekken. Maar dan gebeurt het onverwachte, zeker voor een rustig dorpje als dit.
Hier ben ik nog vrolijk foto's aan het nemen met mijn camera
Hellup, brand, moord,... diefstal!
De Nederlandse eigenaars hebben 's avonds een feestje voor enkele vrienden van het dorp en ze nodigen me ook uit aangezien ik toch alleen zit in het hostel. Heel vriendelijk van hen en bovendien heel lekker eten. Tijdens dit feest komen er echter vier nieuwe gasten toe in het hostel. Het zijn vier Maori-jongens (Maori zijn de eerste Polynesische bewoners van NZ) die in de buurt aan het vissen waren en zoeken naar een slaapplaats. De eigenaar geeft ze een kamer op het gelijkvloers, hij is er niet zot van om ze op dezelfde kamer als mij te steken. Wanneer ik 's avonds terugkeer, slapen er al 3 van de Maori gasten en één van hen is nog wat pool aan het spelen in de lounge. We beginnen wat te praten en spellen een spelletje pool. Hij vertelt me zijn naam, waar ze aan het vissen waren en morgen weer gaan vissen, in welk dorp hij eigenlijk woont, kortom hij is heel open en vertelt me veel. Ik schat hem vooraan in de 20. Even later gaan we allebei naar bed, geen vuiltje aan de lucht. De volgende ochtend maak ik eerst al mijn zakken al klaar en trek de fietsoutfit aan alvorens ik ga ontbijten. Ik neem mijn laptop mee om ondertussen wat te internetten. Drie van de Maori-jongens bevinden zich ook in de lounge en de gast van gisteren zegt goeiedag. Terwijl ik mijn ontbijt klaarmaak komt de jongste van hen, een snotaap, niet ouder dan 14 jaar, komt even met me praten en vragen waarvan ik ben, om dan plots nadat ik nog maar nauwelijks wat geantwoord heb, goeiedag te zeggen en weg te gaan. Vreemd. Ondertussen waar de twee andere gasten ook al weggegaan. Ik sta er niet verder bij stil en terwijl ik wat met Stéphanie chat en eet, heb ik zin om wat muziek op te zetten en ga snel naar de kamer om mijn ipod te nemen. Maar ik kan hem nergens vinden. Ik zoek overal en dan zie ik ook dat de zak waar mijn camera inzit open is. Camera nergens te zien, evenals mijn draagbare harde schijf met al mijn foto's op! Oh nee, 't is niet waar e! Ik zoek nog eens goed overal in de kamer, maar ze zijn wel degelijk weg, ik heb ze niet (zoals wel vaker gebeurt) verstrooid ergens anders weggestoken. Ik kan niet anders concluderen dan dat ik bestolen ben! En aangezien ik mijn camera 15 minuten geleden nog had weggestoken in mijn tas, moet het nog maar net gebeurd zijn. Naast de 4 Maori was er niemand anders in het hostel, dus de conclusie dat zij het gestolen hebben is al snel getrokken. Ik twijfel nog omdat die gast gisteren zo vriendelijk was, ik kan het moeilijk geloven. Ik ben razend! Ik ga naar de eigenaar van het hostel en vertel wat er gebeurd is. Ze weet enkel de naam van één van de gasten die de inschrijving heeft gedaan, maar meer niet. Het was donker wanneer ze gisteren arriveerden dus de auto had ze ook niet gezien. De naam is dezelfde naam als de gast die ik gisteren heb gesproken. Ik ga met die info naar het politiebureau dat iets verderop in de straat is. Ik vertel wat er gebeurd is en de agent weet welke jongens ik bedoel, want hij heef t ze de dag ervoor zien vissen op de plaats waar ze me verteld hadden dat ze waren geweest. Hij weet ook met welke auto ze rijden en beslist om even in de omgeving te patrouilleren en hopelijk die auto te vinden. Ik vertel hem ook dat ze van plan waren om weer op dezelfde plaats te gaan vissen, maar ik zeg hem dat ze wel niet zo stom zullen zijn om nu ook naar die plaats te gaan vissen nadat ze me bestolen hebben. Ze zullen nu wel al ergen ver weg zijn, zou een normaal mens denken. Maar de agent betwijfelt dat. Hij vertrekt op patrouille en een half uur later krijg ik al een telefoontje. Het is de agent. Hij heeft de vier jongens gevonden op hun visplaatsje! Hoe dom kunnen ze zijn. Ze hebben alles meteen bekend en ze zijn opgepakt. Hij heeft al mijn gerief kunnen recupereren, maar ze hadden wel al enkele kabels, opladers en beschermhoesje uit het raam gegooid onderweg. Maar het belangrijkste (ipod, camera en harde schijf met al mijn foto's) heb ik terug. Een pak van mijn hart. Ik kan eindelijk beginnen kalmeren, want was redelijk opgefokt. Misschien nog best dat ik hen zelf niet was tegengekomen, want mijn zelfbeheersing was ik al lichtjes verloren. Ik zeg tegen de agent: 'How stupid are they that they go fishing at the same spot again. You would expect them to get away as fast and far as possible.' Uitspraak van de agent: 'Yeah, that's how stupid you get them here!' Het grappige deel van het verhaal is dat de dieven ook enkele foto's van hunzelf hadden genomen ondertussen. Heel slim ook alweer. En dankzij hun kan ik jullie nu twee van de vier dieven tonen. Ze zien er inderdaad niet al te slim uit. En ze zien er ook fier uit dat ze een camera en ander gerief hebben gestolen. Lafaards zijn het...
De gast met wie ik de avond ervoor aan het praten was. Stoer se man! :-)
Een van zijn partners in crime vindt het best leuk dat ze me bestolen hebben. Hij zal niet lang meer lachen...
Weg uit het miezerige Te Aroha, lichte teleurstelling toch. Terug naar de kust en dus weer die Kaimai Range over. Maar eerst een lekker vlak stuk naar Paeroa, 'Home from the original New Zealand L&P'. L&P is een NZ frisdrank en staat voor Lemon and Paeroa. Ik had dit al eens gedronken toen ik net Nieuw-Zeeland aankwam maanden geleden en sindsdien heb ik me constant afgevraagd wat voor een vrucht die Paeroa wel niet mag zijn, want ik kon de smaak niet thuisbrengen en had nog nooit van een paeroa gehoord. En nu ik door het dorpje Paeroa fiets wordt alles duidelijk dankzij mijn reisboek. Naast limoen is het tweede belangrijkste ingrediënt water uit de streek van Paeroa, waar het drankje gebrouwen wordt. Het water zou hier een speciale smaak hebben en die specifieke smaak aan de L&P geven. Of water met een speciaal smaakske al dan niet gezond is laat ik hierbij in het midden, maar mijn raadsel is eindelijk opgelost, na maandenlang mijn hoofd hierover te breken. De enige noemenswaardige bezienswaardigheid in Paeroa is een reusachtige fles L&P. Jawel, dat is de toeristische attractie van Paeroa. Ik stop toch even voor een kiekje van dit curiosum:
Wauw, een grote frisdrankfles! Daarmee moet ik op de foto
Na Paeroa weer de Kaimai Range over! Klimmen dus, maar beperkter dan mijn vorige passage door deze keten, aangezien ik deze keer door de Karangahake Gorge rijd. Mooie zichten en beperkte klimmen gelukkig.
Zichtje van de baan door de Karangahake Gorge
Het weer aan de andere kant van de Waimai keten is al stukken zonniger en ideaal voor mijn lunch. Het eerste plaatsje tegen de kust is Waihi, een oud mijnersstadje. En dat merk je meteen wanneer je er doorrijdt. Het stadje straalt wel een zekere gezelligheid uit en ik geniet van het zonnetje na enkele miezerige dagen. Lekker lang blijven zitten vooraleer ik mezelf weer oppak om door te fietsen tot Whangamate door een groen heuvelland. Op en af, maar nooit echt zwaar vandaag.
Ik heb meteen door dat Waihi een oud mijnersdorp is. Slim van mij e...
Sfeerfoto van Waihi. De Cadillac die ik net zag voorbijrijden maakt het plaatje compleet
Eindelijk weer fietsen in een strak winterzonnetje door de felgroene heuvels, op weg naar Whangamate
In Whangamate zit ik in een mooi hostel, maar buiten een Australiër zijn er geen andere gasten, alweer uiterst stil, zowel in als buiten het hostel, maar dat is niks nieuws. Ik heb tenminste toch iemand om tegen te praten. In dit hostel hebben ze weer dat sportkanaal waarop ik de Tour live kan volgen. Ik blijf nog eens op om naar de koers te kijken en beslis om morgen dan maar gewoon een korte fietsdag te houden tot een volgend dorp, want in Whangamate ben ik niet echt van plan om een extra dag te blijven, wat moet ik hier in godsnaam uitvreten?
Eentje voor den L&P:
En eentje voor Waihi, waar ze in hun mijnen al jaren nikske meer vinden:
Door de onverwachte ochtendlijke gesprekken vertrek ik later dan gepland, het is zelfs al nu 11u en er staat toch zo'n 90km op het programma. Het laatste deel is zo goed als vlak, maar het eerste deel is niet te onderschatten want ik met de kleine bergketen Kaimai Range oversteken. Geen ongelooflijke hoge bergen, maar wel weer heel steil. Er zijn zo een drie moeilijke klimmen te maken, waarvan de laatste de zwaarste is, van bijna zeespiegelniveau tot 500m hoogte. Maar afzien doe ik niet, al is de laatste klim wel zwaar. Maar het is leuk om te klimmen als de benen meewillen. En het uitzicht over de vallei aan de andere kant van de Kaimai Range loont de moeite. Het is ook een geruststelling wetende dat de rest van de dag relatief gemakkelijk is.
We gaan eraan beginnen aan de steilere delen. De trucks moeten hun versnellingen aanpassen, dan weet je hoe laat het het is.
De zwaarste klepper zit erop. Ola!
De vlakte waar ik me nu in mag smijten. Het klimmen is achter de rug voor vandaag
Halverwege passeer ik Mata Mata, bekend voor Hobbiton: enkele huisjes in heuvels gebouwd en gebruikt door Peter Jackson als de huizen van de hobbits in Lord Of The Ring. Het is evenwel onmogelijk dit op eigen kracht te bezoeken, enkel via een dure tour kan het en Hobbiton kan me dan ook gestolen worden. Ik betaal geen 70 dollar om eens vijf minuten naar een filmset te gaan kijken. Doorrijden lijkt veel interessanter. Vanaf Mata Mata begint het ook te regenen en het stop niet meer. De laatste 5 kilometer, wanneer ikzelf en al mijn gerief al doorweekt zijn wordt het plots veel erger wanneer de regenbuien zich ontwikkelen tot een storm: hevige windstoten zijwaarts en op kop, en daarbij vele bliksemflitsen. Ik trap zo hard ik kan, maar door de wind ga ik bijna niet vooruit. Ik voel me niet echt op mijn gemak in een open vlakte met hevige bliksem zittend op een stalen ros. De wind waait op moment zo hard zijwaarts dat ik tegen de wind in ga hangen om niet omver te waaien. Ik weet niet hoe scheef ik hang, maar het voelt aan alsof ik in een hoek van 30 graden of zo hang. Als de wind nu plots zou gaan liggen ben ik ook gezien :-)
Gelukkig weet ik dat het niet al te ver meer is tot het holiday park waar ik verblijf. En maar goed ook, want het onweer zal precies nog een tijdje duren. Ik heb een caravan gehuurd, want dat is het verblijf dat ze hier aanbieden voor de backpackers. Ik had hoge verwachtingen maar ze worden al snel de kop ingedrukt wanneer ik voor mijn caravanneke sta. Ziet er nogal bouwvallig uit, en wanneer ik de deur opendoe bevestigt de binnenkant de buitenkant. Er liggen ook verschillende dode insecten verspreid in de caravan en mijn bed. Dat het klein zou zijn had ik wel gedacht, maar het toch gedacht dat het beter onderhouden zou zijn. Maar kom, ik zit droog en de operatie 'droog-de-kleren-en-bagage' kan beginnen. Het blijft buiten stormen en ik kruip dan maar vroeg in mijn bed met enkele films, want het is zaterdagavond en er zijn veel films op TV. Meer zit er niet op, want het dorp is 3km verderop, en uitgaansmogelijkheden zijn er toch niet.
Mijn hippe caravan...
... en de nog hippere binnenkant
Ik had een extra dag genomen om Te Aroha te bezoeken en dan voornamelijk te wandelen op de heuvel die boven Te Aroha uittorent. Het slechte weer maakt dit echter onmogelijk, en als het dan al even ophoudt met regenen is het nutteloos om op de heuvel te gaan door de dikke mist die er rondhangt. Mijn bezoek aan Te Aroha draait dus op een kleine sisser uit, maar ik ga niet wachten op beter weer. Twee dagen in mijn caravan zitten wachten op beter weer is meer dan genoeg. Morgen ga ik door. Bovendien was ik vanmorgen wakker geworden met een kolonne mieren die dwars door mijn bed liep, onder mijn benen. Ze zaten ook over al mijn zakken. Leuk is anders, maar ik heb ze er toch eens goed van langsgegeven, die mieren...
Hier zou je normaal een heuvel moeten zien in het bovenste deel van de foto. Maar de mist is toch ook mooi he
Ik had de ideale slaapplaats gevonden aan de kust van de Bay Of Plenty in een klein dorpje, Maketu. Het was perfect, slechts 60km, op een heuvel vlak aan de kust met mooie zeezichten en heel stillekes. Niet te ver, wat goed is voor een fietser die het alleen fietsen begint beu te geraken en eigenlijk al langzaam uitbolt. Maar het draait anders uit. Op een gezapig tempo fiets ik het relatief makkelijk parcours tot aan de kust af. Op het einde nog een kuitenbijtertje tot de top van de heuvel waarop de lodge ligt. Het ziet er hier in orde uit! En dan het slechte nieuws: geen enkel bed meer vrij, althans niet in miijn prijsklasse. Seizoenswerkers hebben alle goedkope bedden ingepalmd en ik mag op mijn kinneke kloppen. Voor de rest is er niks in dit dorpje, en de enige oplossing is om de rit van 50km naar Tauranga die ik voor morgen had gepland er dan maar meteen bij te nemen. Het wordt dus ongewild toch nog een lange dag!
Voor ik Rotorua verlaat maak ik eerst een klein ommetje, want het Rotoruameer had ik nog niet echt goed bekeken. Het is daar eigenlijk wel een mooie omgeving
Op een van de langere hellingen maak ik nog eens een kiekje van mezelf met mijn gevaarte
Op de weg naar Maketu
Dit deel van Nieuw-Zeeland wordt niet voor niks Kiwi Country genoemd. Ze gebruiken de kiwi's zelfs in hun verkeersborden
Tegen de late namiddag ben ik toch al in Tauranga, zonder dat het me eigenlijk enige moeite kost. De conditie moet wel heel goed zijn, want zonder ook maar even diep te gaan, eigenlijk kalm peddelend, heb ik vandaag 105km gefietst. Niet slecht. Ik verschiet er eigenlijk zelf van. Mooi meegenomen natuurlijk, want het hoofd is het een beetje moe aan het geraken.
Bij het binnenrijden van Tauranga. De ligging van deze stad in een langgerekte baai is vrij speciaal, en uiteraard heb je voor dergelijke steden een indrukwekkende brug nodig over de baai om de stad binnen te rijden
Een hele dag gefietst onder een onbewolkte hemel. Vrij onverwacht voor deze tijd van het jaar en had me dan ook niet ingesmeerd. Dat zal ik weer voelen vanavond, en de zomersproetjes komen er alweer door op mijn neus...
In Tauranga las ik alweer in rustdagje in. Ik maak mezelf wijs dat het is om de stad even te verkennen. Al weet ik wel beter. In Tauranga is er niet echt zoveel te zien, maar liever een rustdagje en hopen dat er wat leuke mensen in het hostel verblijven dan morgen weer op de fiets te springen. Ik heb nog enkele weken vooraleer ik Nieuw-Zeeland verlaat en heb nu ook niet meer zo ver te gaan. Langzaam bereikt de slak de ark, dat is mijn motto voor deze dagen. En als ik morgen een rustdag neem, kan ik vannacht misschien eens naar de Tour kijken, als ze dat ergens uitzenden. En gelukkig deden ze dat ook. Een nacht wel besteed zeg ik zo :-)
Een rustdagje, ideaal om nog eens naar de cinema te gaan! Telkens ik in een stad ben en ik weer niet echt contact kan maken met andere reizigers, dan doe ik niet liever dan eens naar de cinema te gaan. Ook al is het op mijn eentje, ik geniet daar van, het blijft een van mijn fav oriete bezigheden. Film blijft me boeien. 'Knight and Day', geen hoogvlieger qua verhaal of acteerprestaties, maar uitstekend entertainment. Daarnaast nog een wandelingske door het stadscentrum en Tauranga is ook alweer gezien. Contact in het hostel lukt niet echt, iedereen is weer op zijn eigen, en ik ben het ondertussen al moe om nog te proberen. Maar de volgende ochtend, wanneer ik op het punt sta om te vertrekken, heb ik plots contact te over en wordt het al moeilijk om op tijd te vertrekken. Eerst raak ik aan de klap met een Argentijn terwijl ik mijn waterfles vul, en dat gesprek blijft maar duren. Toffe gast, spijtig dat dit gisteren niet gebeurde. Wanneer we dan eindelijk afscheid nemen, blijkt de man aan de receptie vandaag iemand anders te zijn. Het is een Nederlander en we geraken meteen aan de praat voor meer dan een uur. Hoe is dat toch mogelijk, nu ik vertrekkensklaar sta en niet veel tijd hebt wil plots iedereen met me praten. Het is ook alweer een sympathieke kerel, maar om 11u moet ik toch het gesprek doen sterven, of ik geraak nooit op mijn volgende stopplaats. Een stopplaats die ik nota bene voor één keer heb geboekt (want heel klein) en ik dus zeker moet doorfietsen tot daar als ik mijn geld niet wil verliezen. Nog een dagje blijven hangen is dus geen optie, het lot zullen we maar zeggen....
Music Maestro! En dit uit de soundtrack van Knight and Day, of wat had je gedacht, want er zaten een paar heel leuke nummers in:
En wat dacht je hiervan, van de rock'n'roll naar de tango. Gotan Project maakt hemelse muziek:
Het leuke intermezzo met mijn zus wordt niet meegeteld in 'The Bicycle Diaries' telling, we gaan dus lekker voort met de telling zoals ze was, dag 120 dus. Eigenlijk valt er zelfs een dagje vantussen: de dag waarop ik Ewoude naar de luchthaven breng, de auto terugbreng naar Taupo, de bus naar Turangi neem en op mijn gat zit in Turangi om wat te rusten wordt als een spookdag beschouwd, een schrikkeldag als het ware. Bestaat die dag nu of niet, ik weet het niet, het is sowieso een dag waar ik een vreemd gevoel bij heb...
I'm on the road again!
Maar op day 120 zet ik mijn fietstocht verder, klaar om mijn fietsmissie tot een goed eind te brengen. Auckland moet en zal bereikt worden, de cirkel zal rond zijn, ik ben zo dichtbij! Ik herbegin in Turangi en mag voor de zesde keer de 50 kilometer tussen Turangi en Taupo fietsen, na 1x per fiets, 2x per bus en 2x per auto. Ik ken nu wel elk putteke in die baan. Taupo vlieg ik voorbij, ik heb de stad al genoeg gezien.
De zoveelste keer rijden naast Lake Taupo, maar het blijft mooie zichten geven. In de verte zie je de dampen van de geisers
Een heldere dag, perfecte zichten op de Tongariro vulkanen
Ik ga slapen in een plaatsje halverwege tussen Taupo en Rotorua: Golden Springs. Golden Springs kan je niet echt een dorp noemen, want buiten de camping is er niks. De enige winkel lijkt al enkele jaren buiten strijd te zijn en een bar of restaurant is er evenmin. Er staan nog een vijftal huizen en dat is het. Het houten kotje waarin ik slaap is heel basic: gewoon een bed en een klein keukentje, maar geen verwarming te bespeuren. En dat beklaag ik me 's nachts: het vriest tot -6C. De transitietemperatuur van mijn slaapzak is -6C en dat hebben mijn voeten geweten. Ik slaap dus niet echt goed, ik word constant wakker van de kou. Wanneer het dan eindelijk 6 uur is sta ik op, want in een ander kotje wat verderop staat een TV en het is de finale van de WK. Alweder geen verwarming en samen met twee Duitsers en een Fransman kijken we goed ingeduffeld naar een oersaaie finale. De Hollanders hebben blijkbaar besloten om gewoon wat te vechten en het voetbal te houden voor een andere finale. Saai, teleurstellend en ijskoud, beter kan ik deze ochtend niet beschrijven. Na de finale kruip ik weer even in mijn slaapzak, want het vriest nog steeds in mijn kot en zo heb ik weinig zin om me om te kleden. Ik wacht een uurtje tot de zon erdoor komt en ga dan buiten in de zon staan om me klaar te maken, op die manier is het nog draaglijk. Amai, wat een ochtend.
Het was wel degelijk een ijskoude nacht en ochtend!
Mooi plaatje vanuit mijn houten kotje. De warmwaterloop die erdoor gaat bevriest uiteraard niet en blijft lekker dampen. Misschien had ik daar moeten gaan inliggen?
Meteen goed doorfietsen om op temperatuur te komen. Het is maar een kort ritje van 45km, wel met enkele klimmetjes, maar perfect om eens een dikke 2 uur door te rijden. In Rotorua ken ik ook mijn weg al want heb hier met Ewoude ook enkele dagen doorgebracht. Ik rijd meteen weer naar hetzelfde hostel, da's al wat gemakkelijk is. Ik heb wel zin om nog eendagje in Rotorua te blijven, vooral omdat ik enkele inkopen moet doen, waarvan er eentje niet langer kan wachten want een heel goed bevriend koppel gaat weldra trouwen, en dat kan ik toch niet zomaar laten voorbijgaan! Mijn rustdag is mooie mix van shoppen, slapen en ne goeie Guinness drinken! Perfect, morgen weer de fiets op dan maar, want ik begin heel gelaten te fietsen, fut is er wat uit aan het geraken en moet mezelf wat oppeppen om telkens weer door te gaan. De mot zit erin, zoals Michel Wuyts zich soms al eens laat ontvallen.
