Bicycle Diaries Day 100-101: Mt Lyford – Kaikoura and Kaikoura

Ik mag onverwacht nog eens een fietsdag starten in een sneeuwlandschap. Het sneeuwen is gestopt en de baan vrijgemaakt. De zon komt er zelfs door, maar het is oppassen geblazen want er zijn veel schaduwplaatsen die nog ijzig zijn. En dat ondervind ik al snel in een haarspeldbocht net na een brug. Ik neem de bocht aan de binnenkant en mijn fiets slipt volledig onderuit! Gelukkig ging het net bergop en had ik dus niet teveel snelheid en kan net overeind blijven door mijn been te plaatsen. Als dit in volle afdaling was gebeurd was het een ander verhaal geweest, en dat besef ik maar al te goed. In elke bocht in de schaduw minder ik serieus snelheid, zeker in de bochten langs afgronden, ik zou graag nog een tijdje leven...


Langs de weg van Mount Lyford

Even later komt er nog een nieuw obstakel bij: koeien. Ik word eerst omsingeld door een 100-tal koeien op de baan (al de tweede keer dat dit gebeurd op deze reis), maar weet ondertussen al wat je dan best doet: niets! Ik blijf gewoon staan en laat de koeien rond me heen gaan, en hopen dat geen enkele koe in paniek geraakt, wat af en toe gebeurt als de koeien mijn reflecterende, kleurrijke bagagezakken zien. De koeien die vlak voor me uit komen loeien hard en deinzen terug, maar uiteindelijk gaan ze wel rond me heen. Je kan echt niks doen als je in zo een meute koeien terechtkomt, je kan noch vooruit noch achteruit. Gelukkig zijn het maar koeien, zolang ze kalm blijven is er geen probleem... Voor de volgende 10km passeer ik een lange sliert koeien langs de baan die van de ene wei naar de andere stappen. Elke koe die ik voorbijrijd verstijft van de schrik en loopt graskant in. Wat een domme beesten...



De koeienprocessie

Na een heuvelachtige rit met besneeuwde toppen op de achtergrond kom ik aan in het pittoreske Kaikoura, een heel toeristisch kuststadje, al valt dat deze tijd van het jaar alweer goed mee. Zo zitten we maar met 3 mensen in het hostel. Ik begin er gewend aan te raken, al zou ik toch graag eens wat meer menselijk contact hebben. Kaikoura is heel populair (althans in het hoogseizoen) omwille van de overvloed aan zee(zoog)dieren in zijn kustwateren. Dit is te wijten aan een diepe onderwaterafgrond net voor de kust, waardoor de warmere diepergelegen wateren, die een overvloed aan voedsel bevatten, omhoog worden gestuwd. Kaikoura is de plaats bij uitstek in Nieuw-Zeeland om zeehonden, dolfijnen, walvissen en albatrossen te spotten. Er is een groot aanbod aan cruises en ik kies er mijn favoriet uit: zwemmen met dolfijnen. Walvisspotten heb ik ooit al gedaan en zwemmen met dolfijnen lijkt me een unieke en wonderbaarlijke ervaring, al moet je wel veel geluk hebben met het weer en de gemoedstoestand van de dolfijnen, maar wie niet waagt...



Beide kanten van de baai van Kaikoura

De volgende ochtend vroeg uit de veren want de boot vertrekt al om 8u. Ik heb alvast geluk want het weer valt mee, het is de eerste keer in een week tijd dat ze nog eens kunnen uitvaren. Dat is al een goeie start. Er is wel geen zekerheid dat we dolfijnen gaan zien en gaan kunnen zwemmen, maar in het geval we niet kunnen zwemmen krijgen we de helft van ons geld terug. Een goeie deal, me dunkt. Hier volgt het relaas van de boottrip in enkele foto's:


We varen weg onder een merkwaardig zonlicht


Na een uur op een licht gezwollen zee stoten we onverwacht op een walvis. Er zijn al enkele passagiers zeeziek op dat moment


Het is zeldzaam dat walvissen te zien zijn op deze trip zo dicht tegen de kust. Lucky day! En de walvis doe er nog een schepje bovenop door een diepe duik te nemen en zijn staart te showen. Indrukwekkend!


De walvis is weg, maar niet veel later zien we wild opspattend water verderop. Het teken van een school dolfijnen!


De dolfijnen hier zijn 'Dusky Dolphins', de kleinste dolfijnsoort.


De dolfijnen zijn heel speels en zwemmen de hele tijd voor de boot uit. het zijn er zeker een honderdtal, springend en spelend.


Ze genieten van de boeggolf om vooruit gestuwd te worden. De dolfijnen zijn spijtig genoeg te wild en zwemmen te snel om zelf in het water te gaan en met hen te zwemmen.


Op het einde vinden we nog enkele albatrossen. De zeesafari is compleet! En dit alles voor weinig geld, veel goedkoper dan de walvistocht en toch een walvis gezien. Lucky!


De zonsondergang vanuit de lounge van het hostel. Ik krijg maar niet genoeg van de bergen aan de overkant van de baai!



Zonsondergang in Kaikoura met speciale wolkenformaties


Kaikoura bij het vallen van de avond

Ik ben dan wel niet Noah, maar ik heb toch de whale gezien. Zalig nummer:

Bicycle Diaries Day 99: Waiau – Mount Lyford

Als je op de kaart de afstand tussen Waiau en Mount Lyford bekijkt bedraagt die nog geen 20 km. Wat voor een onnozele rit is dat, zou je denken. Correct, ronduit belachelijk zelfs! Maar er is een goed verklaring voor. Wanneer ik me 's ochtends klaarmaak regent het de hele tijd, de hemel zit potdicht. Ik wacht rustig af tot het weer een lichte beterschap vertoont. Rond half 11 is het zover, de regen stokt even, al zie je wel dat ik onderweg nog wel wat buien op mijn hoofd zou kunnen krijgen, maar bon, ik ga ervoor, we zien wel wat er gebeurt!

Ik ben nog geen vijf minuten op pad of de regen klettert al op mijn helm. Deze baan naar Kaikoura gaat echter over een klein gebergte. Vanaf het moment dat ik Waiau verlaat loopt het meteen omhoog, en per kilometer voel ik de neerslag kouder worden en geleidelijk aan omslaan naar sneeuw. Al snel bevind ik me in een kleine sneeuwstorm. In het begin vind ik het grappig en aangezien ik van de sneeuw houd kan ik mijn plezier niet op. Wat een dikke sneeuwvlokken, en ze blijven al snel liggen. In een mum van tijd rijd ik door een sneeuwlandschap. Ik ben bijna in het skioord Mount Lyford (ik had kunnen raden dat het een skioord was) wanneer ik stop even om een paar foto's te nemen. Een jeep stopt naast me en de bestuurder raadt me aan niet verder te fietsen vandaag, want de baan gaat nog een stuk hoger en het gaat nog enkele uren sneeuwen. Ik zou dus vast kunnen zitten in de sneeuw, want na Mount Lyford is er niks voor 60km om te schuilen. Aan de hevige sneeuw te zien en de snel wit wordende baan, had ik die gedachte ook al even in mijn hoofd. De man voert me twee kilometer mee in zijn jeep tot de lodge in Mount Lyford. Die zijn gesloten, want het skiseizoen is nog niet begonnen, dit is de eerste keer dat het zo sneeuwt. En ik zit er natuurlijk in :-) De eigenaars doen wel voor me open en geven me een kamer, wel een beetje hoger dan de prijzen die ik gewoon ben, but what are you going to do about it! Het is dit of vier uur door de bergen fietsen op een besneeuwde en ijzige baan, bovendien ook nog met een ijskoude wind. De beslissing is snel gemaakt.


Ik word verrast door een kleine sneeuwstorm

Ik breng de rest van de dag door in een lekker warm kamertje, terwijl ik mijn kleren laat drogen en kijk naar het sneeuwtapijt dat buiten aan het groeien is. De uren gaan voorbij en ik ben tevreden dat ik gebleven ben als ik naar buiten kijk. Fietsen over een besneeuwde kleine bergbaan met duizenden bochten zou levensgevaarlijk zijn. Ik mag er niet aan denken wat het zou geworden zijn had ik doorgereden. Misschien haalde ik probleemloos Kaikoura, hoewel ik dat sterk betwijfel, maar voor hetzelfde geld slip ik in een afdaling of glij weg en een afgrond in. Tja, wie zal het zeggen...


Op nog geen uur tijd zie ik al een aardig laagje sneeuw vanuit mijn kamer...


... en het werd er niet beter op!

Het is winter, en ik zal het geweten hebben: korte dagen, sneeuw, kou, ijs, wind, donker. 'Hoe kom ik deze winter door zonder jou'. Dit is zonder twijfel één van de mooiste nummers die ik ken, eentje dat mij altijd weet te raken...

Fietsgedacht

Nog een laatste zware helling
aan de andere kant moet het zijn
geen joelende meute of finishlijn
wel hoop op rust en verademing

langzaam sluipt de zon naar de achterkant
sleurt me mee in haar ondergang
in het duister keert het land
alles gaat terug naar aanvang

ik leef van piek naar vallei
zo snel ik het dal inglij
zo moeizaam bereik ik de piek
en val daarna weer eens zo diep

hier wordt daar, daar wordt hier
hoe dichter ik kom, hoe verder het lijkt
op en neer, draai en keer
kronkelend zover het oog reikt

Zweetdruppels vallen als een traan
hoelang kan dit nog doorgaan?
waar blijft de rust die ik verdien?
zal ik die een heuvel verder zien?

trap na trap, top na top
ooit wordt het vlak, let maar op!
ik zal weten wanneer ik er ben,
't is een gevoel dat ik herken

Bicycle Diaries Day 97 - 98: Hanmer Springs - Waiau

De volgende ochtend wordt het pas echt duidelijk hoe de dagjestoeristen Hanmer Springs hebben overrompeld. Veel geroep van kinderen en alle cafeetjes overvol. Niks gezellig. Ik was niet van plan hier lang te blijven, ik wou vooral eens zien waarom Hanmer zo populair was en een thermisch bad nemen. Dat laatste heb ik al gehad, en bij het ochtendlicht heb ik nu ook een zicht op de mooie omgeving waarin Hanmer ligt. Ik kan begrijpen waarom Hanmer zo een aantrekking heeft, bergen overal rondom, vaak met besneeuwde toppen. Door de grote drukte pas ik voor de korte wandeling naar de top van een nabije heuvel, ik heb er ondertussen al genoeg gedaan in NZ.



Niet slecht die omgeving van Hanmer Springs

Ik sta vertrekkensklaar in fietsoutfit, en net op dat moment word ik aangsproken door een koppel. Ze zijn geïnteresseerd in mijn fietstrip, geven me tips over fietsen over wegen in de buurt en hij kent Sven Nijs en is fan van het veldrijden. Ik sta even versteld dat deze Kiwi dit allemaal weet, en hij is zelfs al in Vlaanderen komen fietsen. Al snel wordt alles duidelijk: hij is Brendon Sharratt, de nummer twee van Nieuw-Zeeland in het mountainbiken. Hij heeft al tegen Filip Meirhaege en Sven Nijs gefietst en had vorig jaar deelgenomen aan het WK. Geen kakker dus. Ik vond al dat hij er verdacht fit uitzag. Ik voel me even belachelijk, want ik was net daarvoor nog tegen hen bezig over de zware hellingen hier en dat ik soms wel moet afstappen, zeker met die bagage. Hij doet zelf soms ook wat touringfietsen, voor hem zal dit wel geen probleem zijn waarschijnlijk. Maar hij is ongelooflijk vriendelijk en we blijven maar praten over MTB, cyclocross en andere fietsonderwerpen. Echt interessant. Hij geeft me zijn telefoonnummer en nodigt me uit om bij hen te blijven wanneer ik weer in Wellington ben. Dat ga ik zeker doen, want dit zijn veruit de interessantste mensen die ik al ben tegengekomen. Ik kijk er al naar uit om hen weer te zien. We moeten wel het gesprek afronden, want we zitten nog steeds in de inkomhal van het hostel en het is ondertussen al 11u. Ik moet beginnen fietsen, en zij willen ook hun uitstap aanvatten. Een onverwacht aangenaam begin van de dag. Meer info over Brendon vind je hier: http://brendonsharrattracing.blogspot.com/

Ik vertrek niet meteen uit Hanmer Springs, maar rijd eerst wat rond om de omgeving eens te bezien. Daarna zoek ik er een relatief rustig café uit voor een lekkere mochacino, mijn favoriet. Ondertussen lees ik rustig de krant, lekker relax. Ik dacht gisteren nog om naar Kaikoura te fietsen, maar dat zou 135 km zijn met enkele serieuze klimmen tussen, iets teveel van het goede na gisteren. Ik heb mijn plan al aangepast en rij gewoon 50km tot aan de voet van de klimmen waar het dorpje Waiau ligt. Daar is een klein holiday park dat enkele backpackerkamers heeft. Een korte fietsdag dus, ideaal om de benen los te fietsen na de inspanning van gisteren en ik hoef niet al te vroeg te vertrekken. Kalmpjes aan, zo heb ik het graag...


Nog een laatste kiekje van Hanmer

Ik zit nog maar net op mijn stalen ros of word voorbijgereden door een toeterende camionette met zwaaiende handen uit het raam. Hij stopt. Het zijn Brendon en zijn vriendin. Als ik wil kan ik mijn fiets in hun camionette zwieren en voeren ze me naar Waiau. Heel vriendelijk, en ook al heb ik veel zin om nog wat met hen te praten, toch pas ik. Het is al geen lange afstand vandaag, en een beetje fietsen zal goed zijn om de spieren los te krijgen na gisteren. De rit is weinig spectaculair en is voor het grootste deel terugkeren over de weg van gisteren. Ik ben al snel in Waiau, waar ik de enige gast ben in het motor camp. Wat een contrast met gisteren. Goed rusten om morgen de middelzware tocht naar Kaikoura aan te vatten. Maar eerst eens goed gaan eten in de pub van dit kleine dorpje: een mixed grill, hoe meer vlees hoe meer vreugd!


Er is niet veel in Waiau, maar ze trekken zich daar niks van aan. Tekenend daarvoor is deze 'fuck you' boom


In Waiau is er geen zak te doen, maar voor de volgende 75 km is er nog minder... Ideale rustplaats voor ik de heuvels oversteek naar Kaikoura

De volgende ochtend weet ik niet waar ik het heb. De benen voelen zwaar en vermoeid, gevolg van de zware rit van eergisteren, een klop van de 'Hanmer' zeg maar. Het lichaam lijkt te zeggen dat het vandaag precies niet veel zin heeft in een fietstocht, en ik ben geneigd er naar te luisteren. Ik begin alvast aan het ontbijt en zie hoe het evolueert, maar het evolueert helemaal niet, althans niet in positieve zin. De zware inspannig van eergisteren eist vandaag zijn tol. Een rustdagje lijkt me op zijn plaats. Er is niet veel te doen in Waiau, maar ik heb nog genoeg films op mijn laptop staan en genoeg verhaaltjes te typen voor de blog. Het is een koude ochtend en met veel plezier en een kleine joepie kruip ik weer in bed. Zalig! Morgen is er nog een dag om te fietsen, en dan zal ik mijn boog weer opspannen...

Bicycle Diaries Day 96: Christchurch – Hanmer Springs

Voor dag en dauw peddel ik tussen de witte velden rond Christchurch. Alhoewel, het is al dag en er is ook dauw. Het is in alle geval vroeg, althans voor mij, want ik zat al naar de ideale fietstred te zoek om half negen. Het is nodig dat ik zo vroeg vertrek, want ik moet op deze winterdag ten volle van het weinige daglicht profiteren wil ik mijn doel bereiken: Hanmer Springs! Daarvoor moet ik 155 km overbruggen, waarvan de eerste 80 nagenoeg volledig vlak zijn. Door de lange vlakke aanloop vermoed ik dat ik vandaag een extra lange rit kan proberen, maar aangezien er maar iets minder dan negen uur daglicht is, moet ik zo vroeg mogelijk vertrekken. Ik reken erop dat ik een gemiddelde van 25 km/u kan halen op het vlakke stuk, en dat lukt ook! Er is weinig te zien tijdens de eerste 80 km, vooral weiland en kust. Geen enkele fotostop nodig, ideaal om tempo te houden.

Het tweede deel is minder goed om tempo te rijden, want heuvelachtig, zij het wel meestal lopend. Voor ik daar aan begin neem ik een eetstop van een klein uur om daarna nog eens goed op te trekken. Het gaat vrij goed, maar eens ik voorbij de 120 km ben, tot nu toe mijn langste dagafstand, begint het toch een beetje vierkant te draaien. Het tempo zakt geleidelijk en het is rijden op karakter, de laatste beetjes energie aanspreken. De laatste 15 km rijd ik in het donker, zo kan ik mijn lampjes ook eens gebruiken. Ik rijd over een heuvel waarachter het omvangrijke dal van Hanmer Springs ligt. Ik zie de lichtjes van het stadje naderen! Ik zal er geraken, de langste rit zal succesvol worden afgerond, ik slaag in mijn opzet! Al voel ik wel meteen dat dit niet snel voor herhaling vatbaar is...



Op weg naar Hanmer Springs: constant bergen in zicht, maar de weg is zelden bergachtig. Hoe dichter je bij Hanmer komt, hoe beter de zichten

Hanmer Springs is gekend voor zijn warmwaterbronnen, 'hot springs'. Er zijn in de buurt vele natuurlijke 'hot pools', maar achter mijn hostel ligt het warmwaterbadcomplex, waarbij de natuurlijke warmwaterbronnen worden gebruikt in verschillende baden, die elk een andere samenstelling van mineralen hebben en verschillen in temperatuur. Deze baden zouden goed zijn voor de huid en het lichaam. Mij spreekt het in alle geval aan om mij er een tijdje in te weken te leggen en de spieren te laten relaxeren. Ik heb wel pech, want er is een verlengd weekend in NZ en het barst van de weekendtoeristen. Drukte alom dus in de thermische baden, maar ik probeer het te negeren en test enkele baden uit. Als het al niet echt zou helpen om mijn spieren te herstellen, dan voelt het in alle geval toch goed aan. Mmmmm....


Welcome to Hanmer Springs

Nieuw-Zeelanders = pantoffelhelden?

Een nieuw modeverschijnsel? Of typisch Nieuw-Zeelands? Wie zal het zeggen. Het is in alle geval de eerste keer dat ik dit zie, en het valt me steeds meer en meer op, vooral in de steden. Veel jongeren lopen rond op pantoffels! Nee, niet de gekende sportschoenen van Adidas of Nike die elkeen wel al eens in zijn kast heeft gehad in de laatste tien jaar, maar daadwerkelijke pantoffels, sloefen, sloffen en ook wel sletsen genaamd, gemaakt uit het overgekende fluweel. Als je nog niet weet wat ik bedoel, moet bij het aanschouwen van de volgende foto's toch wel een aha-erlebnis volgen:




Het is een vreemd zicht om jongeren in het midden van de stad te zien 'rondsloffen' met hun obligaat schooluniform of ubercoole skatekledij en daarop die pantoffels. Het ziet er niet alleen licht belachelijk uit, bovendien lijkt het heel ongemakkelijk om daar de hele dag mee rond te lopen over straat, zeker als het nat is. Ik vraag me af of dit in Europa ook een trend is en ik dus weer ongelooflijk achter zit, hetgeen ik in dit geval zeker niet erg zou vinden. Moest het een lokaal verschijnsel zijn zou ik daar zeker niet van verschieten want een groot aantal “kiwi's” lopen zelfs zonder enig schoeisel rond, blootvoets dat we zeggen. Vooral in de kleinere stadjes is dit veel voorkomend. Als je een supermarkt binnenloopt mag je er zeker van zijn dat er minstens 1 blootvoeter rondloopt. Vaak lijkt het erop alsof ze met iets bezig waren in huis of de tuin, plots beseften dat ze nog iets moesten hebben uit de supermarkt en er meteen omliepen zonder na te denken over wat ze aan hebben, want soms is de kledij ook heel navenant. Ik heb al enkele heel bizarre gevallen tegengekomen, waar ik er mezelf op betrap dat ik lichtjes aan het staren ben, waarna ik snel heel nonchalant probeer weg te kijken.
Op zich vind ik dit alles helemaal niet erg, maar ook in steden kent het verschijnsel een zekere aanhang en daar krijg ik soms de kriebels van als ik denk aan de vele glasscherven, stront en andere vuiligheid die daar op de voetpaden liggen.

Bicycle Diaries Day 93 - 95: Christchurch

Het is gezellig bij Lee thuis en ik mag zolang blijven als ik wil. De eerste dag ga ik het rustig aan doen met een bezoekje aan Christchurch. Het mag dan wel de tweede grootste stad van Nieuw-Zeeland zijn, reusachtig is ze allesbehalve. Het valt meteen op dat er bijna geen hoge gebouwen zijn in het centrum, iets wat deze stad zeker charme geeft. De rivier die dwars door Christchurch loopt is heel pittoresk en volledig omgeven door groen. Als je er langs slentert waan je je niet in een stadscentrum en dat bevalt me wel. Heel veel is er evenwel niet te zien in het kleine centrum, zeker als je gewend bent aan Europese steden met oude gebouwen. Er zijn wel enkele bezienswaardigheden, maar overdreven lang sta ik er niet bij stil, des te meer omdat het de hele dag regent.





Van boven naar onder: 1.Christchurch Cathedral, 2. een of andere boog ter gedenking van het een of het ander 3. een ongetwijfeld belangrijk man op een stoel in een park, 4. de Avonriver, een baken van rust

Ik ben al snel klaar met de toeristische wandeling en vind dat niet zo erg, de steden in NZ zijn niet zo spannend. Ik maak wel even een tussenstop in 'The Belgian Beer Cafe' om een lekkere Chimay te drinken op deze druilige dag. Dat smaakt na al het kiwibier. Er zit wel bijna niemand binnen, spijtig, want het zal hier best gezellig zijn als het café vol zit. Ik lees op mijn gemakje de vele Vlaamse spreuken die op de muren zijn geschilderd. Het café barst van de Belgische rekwisieten en verwijzingen. Ik inspecteer alles graag eens om te zien of er geen fouten werden gemaakt :-)


Bier zoals het smaken moet


tzal nog niet zijn, dat 't nog nie zal zijn!


Vlaanderen mijn land! Al is het hier maar een deel en spijtig genoeg niet het interessantste deel...

Wanneer ik weer uitkom bij de kathedraal blijkt er een protestactie aan de gang te zijn op 'Cathedral Square'. De Israeli's hebben gisteren van zich laten spreken door een schip met hulpgoederen voor Gaza te bestormen. Het heeft wereldwijd voor een schok gezorgd die zelfs tot in Nieuw-Zeeland te voelen is:

Stilzwijgend awoertgeroep

Op mijn tweede dag wou ik graag naar het Banks Peninsula fietsen, maar het regent weer dus ik zal die fietstocht nog een dagje uitstellen en vandaag proberen om mijn vliegtickets voor het vervolg van de reis te regelen, want ik moet nog heel wat data aanpassen voor mijn vluchten naar Zuid-Amerika en Canada en misschien kan ik dat hier wel doen. Dat loopt evenwel op een sisser af, want ik was speciaal naar de luchthaven gegaan maar daar bleek er geen desk van British Airways te zijn en dat is de enige maatschappij die mijn ticketdata kan aanpassen. Net naast de luchthaven is er wel het museum over Antarctica waar veel interactieve dingen zijn en een pinguinkolonie te bezichtigen is. Leuk, maar toch ook niet zo uberspeciaal om er zo een spel van te maken. Voor kinderen zal dit heel plezierig zijn (te merken aan sommige van de infostanden), maar na iets meer dan een uur heb ik het wel gezien, en dan heb ik nog een halfuur aan de pinguinkooi gestaan, want ze zijn zo schattig en werden net gevoed.


Zou je ze niet meteen in huis willen nemen?

Ik haast me na de wereld van Antarctica naar de andere kant van de stad, met de bus uiteraard. Daar is een kabelbaan die je naar de top van een heuvel voort waar je uitstekende zichten hebt over Christchurch en het nabije Banks Peninsula. Ik ben net op tijd voor de zonsondergang van op de heuveltop mee te maken en mooie kiekjes te nemen.



Bezigheidstherapie op de kabelbaan: hoe fotografeer je jezelf en het kotje waar je inzit?



Christchurch panorama's vanop de top van de kabelbaan


Sun goes down and the lights go on... spelen met licht


"They said it changes when the sun goes down"

Op mijn laatste dag heb ik geluk: geen wolkje aan de lucht en stralende zon. Ideaal fietsweer om de fietstocht naar Akaroa, het toeristische stadje op Banks Peninsula, aan te vatten. Het is een niet te onderschatten rit, want Banks Peninsula is een vulkanisch schiereiland en dus heel heuvelachtig. Het is 80km tot Akaroa met een zware klim halverwege van zeeniveau tot een hoogte van 476m in Hilltop en vanaf daar is het constant op en af tot Akaroa. Gelukkig vandaag geen volgeladen fiets vandaag, ik voel me vederlicht en dat voel ik op de klim.Het gaat snel, op de vlakke stukken zelfs rond de 30km/h. Prachtig landschap en een superzicht vanop Hilltop op de baai van Akaroa.Tegen de tijd dat ik in Akaroa ben is het al 14u en wordt het moeilijk om voor het donker terug in Lincoln te zijn als ik wil terugfietsen. Bovendien voel ik er ook weinig voor om dezelfde baan terug te fietsen, en daarom neem ik de bus terug, eens lekker lui :-)


Op weg naar Akaroa


Boven na een lange slalomklim...\


... en wat een zichten van hier



Akaroa Harbour in volle pracht op een helblauwe winterdag

De dagen bij Lee waren een verademing, een echt plezier. Het doet deugd om 's avonds 'thuis' te komen en iemand te hebben om tegen te vertellen en een gesprek te hebben. Bovendien was Lee een vrouw die oprecht geïnteresseerd is in vanalles en een vlotte gesprekspartner. Het voelde goed om even een vaste stek te hebben, een huis, een heim zeg maar. Niet steeds dezelfde routinegesprekken van de hostels over vanwaar je bent en wat je hier doet. Je merkt na een tijd wel dat je dat mist, eens een goed gesprek hebben of gewoonweg kunnen vertellen over je dag. Reizen is leuk, maar op die momenten merk je toch dat er sommige dingen zijn die je mist, en het zit hem vaak in het alledaagse, de dingen die je anders vanzelfsprekend vindt. Dat is iets dat ik ondertussen geleerd hebt, en zeker meer zal appreciëren eens ik terug thuis ben. Dat is dus wat ze bedoelen met jezelf beter leren kennen...

Ik heb ook weer wat nieuwe muziek uit NZ leren kennen dankzij Lee, want ik mocht door haar CD-collectie snuisteren en enkele interessante bands op de kop tikken (en rippen :-) ). Ziehier een fijn bandje met Bawb Dylan en wat country en irish folk invloeden, I like it!



en omdat eentje nooit genoeg is en een vertekend beeld kan geven is er hier nog extraatje:

Bicycle Diaries Day 92: Methven – Darfield

Ik ga de bergen even verlaten, al laat je in Nieuw-Zeeland de bergen nooit volledig achter. Eindelijk naar de tweede grootste stad van NZ, Christchurch! Christchurch ligt in een vlakte, ideaal om eens wat aan een constant tempo te proberen rijden. Maar zover zijn we nog niet, want om uit Methven weg te geraken in de richting van Christchurch moet ik de Rakaia rivier oversteken die door de impressionante Rakaia Gorge loopt. De baan valt als het ware 200m naar beneden aan de gorge om na de brug meteen weer 200m omhoog te lopen. De afdaling is leuk, maar de steile klim erna is natuurlijk iets minder, al peddel ik er redelijk gemakkelijk omhoog. Eens voorbij de gorge is het grotendeels vlak licht bergaf en kan er eens worden doorgegeven.



Rakaia Gorge


Methven bergzicht

Tijdens de Routeburn trekking een kleine twee maand geleden had ik Lee leren kennen, een vijftigjarige vrouw uit de buurt van Christchurch. Ze gaf me toen haar gsm nummer en nodigde me uit om bij haar te logeren wanneer ik naar Christchurch kwam. Nu is het zover, en ik was het nog niet vergeten. Gisteren belde ik haar en het is geen enkel probleem om bij haar te blijven. Maar ze moet wel om 14u op haar werk zijn, dus ik moet daarvoor bij haar zijn. Van Methven is dat echter iets meer dan 120km, en dus onmogelijk om er al voor 14u te zijn. Ze stelt zelf voor om me anders ergens op te pikken als ik haar bel rond 12u. Zo gezegd zo gedaan, ik slaag erin om toch een 60km te fietsen tot in Darfield, het eerste stadje in de Canterburyvlakte van Christchurch. Ze pikt me op met haar autootje dat uitgerust is met een goed fietsrek. Ideaal!


Dit is een panaroma dat ik op deze dag voortdurend zag. Niet slecht he...


Het is een mooie dag, niet al te warm maar wel zonnig. Ze dropt me af bij haar thuis in Lincoln, 15km van Christchurch. Geen sofa of dergelijke, maar mijn eigen slaapkamer met een superzalig bed! En dat allemaal gratis. Ik breng de namiddag door met wat rondslenteren in Lincoln en ga op zoek naar een goedkope maaltijd. Ik heb de hele dag het gezellige huis voor mij alleen, een huis met drie slaapkamers en dat voor een vrouw alleen. Maar ze heeft regelmatig gasten. Ze woont dicht tegen de universiteit en momenteel verblijft er ook een Duitse studente bij haar voor enkele maanden, en een paar keer per jaar verblijft er ook een Zweedse gastprofessor. Ze heeft ook een kat die als twee druppels water lijkt op de laatste kat die we thuis hadden, ons Felleke! En zoals zoveel op deze reis klikt het meteen met het huisdier. Hier ga ik het enkele dagen naar mijn zin hebben, verademing om nog eens voor een paar dagen in een huis te wonen en een huiselijk gevoel te hebben!


De kat, ofte ons Felleken

Een vergeten A-ha classic op deze zonnige fietsdag: