Here we go again!

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar in Bariloche was het zover: een confrontatie met de Israeli's! Na de goeie ervaringen met het hostel in Mendoza waar ik veel mensen leerde kennen, vooral dankzij het gratis gezamenlijke avondeten, beslis ik om in Bariloche naar een hostel van dezelfde keten te gaan. Een mooi hostel, dat zeker, maar sommige van de gasten werken op mijn systeem.

De eerste nacht loopt het al meteen fout. Ik zit op een kamer met 6 en mijn kamergenoten zijn vier vriendelijke fransen die ik al snel leer kennen, en een oudere sympathieke Argentijn. Dit gaat meteen goed denk ik. Maar midden in de nacht word ik wakker door onze luidruchtige buren. Een beetje lawaai van wat mensen die op stap zijn geweest ben ik ondertussen al gewoon na negen maand leven in hostels. Dat beschouw ik ondertussen al als gewoon, maar deze keer slaat het alles. De zes mensen in de kamer naast ons komen al zingend en roepend thuis. Ach ja, kan gebeuren, het zal wel snel stoppen nu ze op hun kamer zijn. Het volume neemt echter niet af, integendeel. Ze voeren geen gesprekken op normaal volume, maar roepen eerder tegen elkaar. Af en toe begint er eentje luid te zingen en slaan ze keihard op de muren. Wat steken die gasten uit?!

Na een tijdje roept een van de Fransen dat ze stil moeten zijn en klopt eens op de muur. Het wordt even stil, maar slechts voor enkele seconden. Daarna worden ze nog luider dan tevoren. Dit is onvoorstelbaar, hoe onbeleefd, asociaal en onattent kan je zijn. Het is drie uur 's nachts! Ik hoor iedereen in onze kamer draaien en keren, sommige vloeken binnensmonds. Ik ben dus niet de enige die wakker ligt en zich ergert. Hoe kan het ook anders. De hele verdieping moet ondertussen wakker zijn. Normaal laat ik het aan mij voorbijgaan en is er altijd wel iemand die opstaat en op de deur van de lawaaimakers gaat kloppen om ze aan te manen om stil te zijn. Maar niet deze keer, niemand staat op, iedereen ondergaat het maar, ook al is er niemand die nog kan slapen.

Een half uur gaat voorbij zonder dat hun lawaai afneemt. Ze irriteren me mateloos. Ik hoor Hebreeuws: Israeli's dus. Ik had het kunnen denken, die houden nooit rekening met andere gasten. Alweer een slechte ervaring met hen en deze keer is de emmer vol. Dit is niet van mijn gewoonte, maar genoeg is genoeg! Ik sta op en ga op hun deur kloppen. Geen flauw idee wat ik ga doen of zeggen wanneer ze de deur openen, maar ik ben het gewoon kotsbeu. Geen angst en licht kokend sta ik voor hun deur. Ik wil deze gasten echt eens op hun plaats zetten.

Een eerste keer kloppen, even stil in de kamer en gefluister, maar al snel flakkert lawaai weer op. Ik klop opnieuw en weer hetzelfde scenario en zo gaat het nog een paar keer verder. Wat is er fout met die gasten, begrijpen ze echt niet dat ze moeten ophouden! Na enkele keren kloppen zonder dat ze openen, zeg ik dan dat ze moeten zwijgen want dat ze het hele hostel wakker houden. Eindelijk antwoord, echter in de vorm van stoere klap en verwijten vanachter hun gesloten deur. Stoer, met zessen naar mij roepen maar te laf om de deur te openen.

'If you have something to say, then open the door so we can talk face to face like normal people', zeg ik, want ik apprecieer hun reactie allerminst. Uiteraard openen ze de deur niet maar ze blijven wel schelden. Lafaards. Zijn dit de ex-militairen van Israel?

'Okay, if that's your reaction, fine by me. I'm going to the reception to make a complaint'. Dit is waarschijnlijk de enig manier om ze stil te krijgen, want het vragen heeft blijkbaar geen enkele zin. Ik hoop ook stilletjes dat ze morgen uit het hostel worden gezet, bende eikels. Hun reactie is nog wat meer gescheld. Ik heb evenwel niet veel geluk, want de nachtreceptionist is een broekventje en blijkbaar is hij al op de hoogte de luidruchtige kamer, maar durft hij er niet echt iets aan te doen. Ik vraag hem dan maar rechtuit om mee naar boven te gaan en de deur te openen om met hen te praten. Aarzelend gaat hij mee. Ik voel een lach opkomen, want de onzekerheid staat op zijn gezicht te lezen. Knullig probeert hij de deur te openen maar hun sleutel zit aan de binnenkant in het slot, dus het lukt niet. Ze blijven maar lawaai maken maar hij durft zelfs niet op hun deur te kloppen. Uiteindelijk klopt hij eens lichtjes, hetgeen uiteraard niks uitdoet. Hij klopt nog een keer, nu wat luider. Ze zwijgen even en dan zegt hij dat hij van de receptie is en ze moeten zwijgen. Ondertussen zijn enkele van mijn kamergenoten er al bij komen staan om ook hun beklag bij de receptionist te doen. We horen de Israeli's weer wat fluisteren en daarna zwijgen ze eindelijk. Een uur heeft het geduurd. Ik hoop echt dat het hostel hen morgen met hun klikken en klakken buitensmijt. Ik wil hier niet verder over uitwijden, maar de Israeli's verbleven de volgende ochtend nog in het hostel en bovendien werden er nog twee meer op mijn kamer gesmeten. Typisch, want het hostel denkt alleen aan geld verdienen. Ik verander dan zelf maar van hostel, want enkele vrienden uit Mendoza verblijven iets verderop in dezelfde straat.

Mijn kamergenoten waren blij dat er iemand actie had ondernomen en de rust terugkeerde. De volgende dag leer ik de Argentijnse man wat beter kennen. Blijkbaar verbleef hij in het hostel omdat hij wat huwelijksproblemen had en hij was blij dat ik vannacht actie had ondernomen, want hij was heel slechtgezind en stond stilaan op ontploffen. 's Avonds gaan we samen iets drinken. Daar laat ik terloops vallen dat ik zijn T-shirt van de Ruta 40 heel mooi vind en hij wil het me meteen cadeau doen. Hij was me dankbaar voor actie te ondernemen en vooral om naar hem te luisteren om zijn hart eens even te luchten. Ik vond dat helemaal niet nodig, dat was met plezier gedaan. De volgende ochtend is hij al vroeg weg uit het hostel, terug naar huis om de brokken te lijmen. Wanneer ik opsta vind ik wel een verrassing op mijn rugzak: zijn T-shirt! Typisch, Argentijnen zijn een heel vriendelijk volk! Hij kon het gewoon niet laten! En ik moet zeggen: ik ben wel heel blij met mijn nieuwe T-shirt. Danke Julio!

Bariloche

Een busrit van twintig uur brengt me van Mendoza naar Bariloche in het noordelijke deel van Patagonia. Eindelijk in Patagonia! Nog niet het ruwe en ruige zuidelijke Patagonia, maar het meer beboste noorden met de hogere toppen. Patagonia is eigenlijk de voornaamste reden waarom ik naar Zuid-Amerika wou komen. Al jaren speel ik met het idee om naar hier af te reizen om deze ruwe streek te verkennen. Bariloche is voor mij dan ook het startsein om weer heel actief te worden en de wijde natuur in te trekken.

Onderweg naar Bariloche

De stad ligt in een feeërieke omgeving die me doet denken aan het zuidereiland van Nieuw-Zeeland, alleen is het hier nog veel uitgestrekter en intenser. Beide streken zijn niet toevallig gelijkend, want ze liggen rond dezelfde heel zuidelijke breedtegraad. Alleen gaat Patagonia nog verder waar Nieuw-Zeeland stopt. Bariloche heeft duidelijk een Zwitsterse invloed ondervonden, zeer opvallend in de bouwstijl en het centraal plein en stadhuis zijn hier uistekende voorbeelden van.

Bariloche ligt aan de oevers van het reusachtige Huapi meer met aan de andere kant de schilderachtige witte toppen van de Andes. Mooie setting waarin Bariloche ligt. Ik moet wel in Patagonia zijn

Italiaanse roots? Jawel, zeker en vast, kijk maar naar Romolus en Remus

Centrale plaza van Bariloche zou best mooi en gezellig kunnen zijn, maar de vele rondhangende luidruchtige jongeren en graffiti op het beeld van San Martin verhinderen dat

Het stadhuis van Bariloche, als dat geen Zwitsers uitzicht heeft weet ik het ook niet

Mijn eerste werk in Bariloche is het infocenter van het nationaal park Nahual Huapi te bezoeken. Nahual Huapi is een van de grootste parken van Argentinië en omvat een groot aantal bergen en meren. Maar ik word meteen met de neus op de feiten gedrukt: er ligt nog heel veel sneeuw in de bergen en zo goed als alle refugio's zijn nog gesloten en alle meerdaagse trekkings worden afgeraden wegens lawinegevaar. Er is enkel een dagtrek naar de dichtsbijzijnde refugio mogelijk. Ik ben blijkbaar nog enkele weken te vroeg voor deze streek. Ik weet wel dat ze in deze infopunten vaak overdreven om minder ervaren trekkers af te schrikken, maar daar reken ik mezelf niet echt onder. Echter, lawinegevaar spreekt me ook niet echt aan en ik beslis om mijn trekkingplannen voor Bariloche op te bergen. Het was ook niet meteen de plaats waar ik perse een trekking wou doen, dus ik ga het zeker niet forceren Ik kan mijn krachten, geld en tijd beter opsparen voor de trekkings die ik koste wat het kost wil doen. Ik heb trouwens al een backup in gedachten en ben dus niet te erg teleurgesteld.

Maar eerst eens zien wat ik dan wel kan doen in Bariloche. De populairste en mooiste excursie vanuit Bariloche is een tocht langs 'Circuito Chico', een 65 km lange baan met superbe zichten over de vele meren en bergen. Het mooie eraan is dat je dit zelf kan doen met een mountainbike en dus niet via een begeleide teleurstellende tour. Een fiets? In de bergen? Verkocht! En het Circuito Chico is zeker een aanrader, wat een omgeving:

Ik ben onder de indruk van de schoonheid van de natuur langs het Circuito Chico

Ik blijf maar foto's trekken, maar je begrijpt waarschijnlijk wel waarom wanneer je dit ziet

Nog eens een dagje fietsen doet deugd en de benen voelen meteen redelijk goed. Ik kan het niet laten om een paar keer off-road te gaan. Deze streek nodigt daar echt tot uit

Colonia Suiza, een klein dorp van Zwitserse origine dicht tegen Bariloche en langs het Circuito Chico

Jaja, ik geniet van mijn fietstocht

Tja, wat kan ik nog zeggen bij deze foto's? Kijk gewoon

Goeie kwalitieitsmountainbike in kwaliteitstreek

In Bariloche ontmoet ik trouwens ook weer de Denen Martin en Anders terug ontmoet, twee gasten die ik in Mendoza leerde kennen. Goed dat ik hen ontmoet, want een dag later trek ik in hun hostel in, na nieuwe problemen met een bende Israeli's. Maar meer daarover in het volgende bericht. De Denen zijn leuke gasten. We koken twee keer samen (eigenlijk koken zij en ik eet mee :-) ) en zetten een stapje in het drukke nachtleven van Bariloche, waar ik trouwens onverwacht op de Zwitserse Martina bots. Ik leerde haar een maand eerder kennen in Uyuni (Bolivia) waarna zij naar Brazilie trok. En nu zit ze plots naast me aan de bar in het zuiden van Argentina en we hadden elkaar zelfs eerst niet gezien. Van toeval gesproken!

Met Martin en Anders tijdens een van hun kooksessies. Anders heeft een heerlijk Ierse stoofpot gemaakt

Met Martin en Anders spreek ik ook een paar keer over muziek en ontdek dat ik eigenlijk zo goed als geen Deense groepen ken, behalve dan enkele foute bands zoals Aqua, The Cartoons en de onvergetelijke 90's muziek van Whigfield. Laat ons dan maar een nummer beluisteren van de minst foute van de drie, Whigfield, met een van hun iets. Tijd voor wat foute muziek op mijn blog, want ik vind dat dit niet mag vergeten worden.

Mendoza

Twee dingen drijven me naar Mendoza: wijn en bergen. De naam Mendoza zal bij sommige mensen bekend in de oren klinken, ongetwijfeld te wijten zijn aan een fles rode of witte druivendrank. Het is immers de grootste en bekendste wijnstreek van Argentinië. Ook al ligt deze stad in een woestijn, toch is het dankzij de overvloed aan zonneschijn en een goed irrigatiesysteem een bloeiende wijnstreek.

Veel fonteinen op de gigantische centrale plaza van Mendoza

Sinds de beklimming van de Huayna Potosi heb ik de smaak te pakken en wil nog wel eens een berg beklimmen. De hoogste bergen en vulkanen van Zuid-Amerika liggen in de buurt van Mendoza (waaronder de hooste, de Aconcagua).Het is mogelijk om enkele van deze hogere toppen te beklimmen, zonder dat daarvoor enige ervaring nodig is. Mijn favoriet is de 6570m hoge vulkaan Tupungato. Prijzen vind je evenwel niet op het internet dus neem ik in Mendoza een dagje om wat reisbureaus af te lopen. Echte trekkings bieden de meeste bureaus niet aan, maar allen dezelfde sightseeingtour. De enige twee bureaus die ik vind om een top te beklimmen geven me dezelfde prijs: 650 euro en het is een trek van minstens 10 dagen. Flexibel om het korter te maken zijn ze niet en het zou enkel goedkoper kunnen moest ik bij een groep kunnen aansluiten, maar uiteraard is er op dit moment niemand ingeschreven. Zowel financieel als tijdsgewijs is dit onmogelijk. Ik zag het al een tijdje aankomen maar nu is het officieel. Misschien zoeken naar een meerdaagse mountainbiketocht tussen deze reuzen? Al snel is de tweede teleurstelling een feit: alle bureaus bieden enkel onnozele korte (en uiteraard te dure) tripjes aan waarbij je nauwelijks moet trappen. Iets meer uitdagend is niet te vinden. Als ik al een bedrijf vindt dat op zijn folder een meerdaagse tocht aanbiedt, blijkt dat ze dit enkel in de zomer doen. Waarom? Gewoon, omdat ze dit enkel in de zomer doen. Wanneer ik dan vraag of ze iemand weet die wel meerdaagse of langere tochten kan aanbieden krijg ik eindelijk eerlijk te horen wat ik al langer wist. Alle bureaus werken samen en bieden zo goed als hetzelfde aan. Als er genoeg mensen zijn worden die allemaal in een groep gesmeten en voila, de trip vertrekt. Van diversiteit gesproken. Ik smijt de handdoek!

Nog wat sfeerpics van de vele pleintjes in het zonnige Mendoza

Dan maar eerst een wijntour regelen. En nu ik weet hoe die goedkopere bureaus werken heb ik geen zin in het goedkope standaardbezoek. Ik stap een gespecialiseerde zaak binnen gerund door een Brit. Voor de eerste keer in lange tijd krijg ik zo een gedetailleerde uitleg van iemand die duidelijk met kennis van zaken spreekt dat ik meteen verkocht ben, ook al is deze uitstap stukken duurder. Maar ik trek het me niet aan, ik ga mezelf eens verwennen en wil vooral geen nieuwe teleurstelling oplopen. Ik heb het gevoel dat dit echt de moeite gaat zijn en ik hier echte kwaliteitswijnen ga voorgeschoteld krijgen, en veel meer dan bij de goedkopere bureaus. En ik kreeg gelijk: vier verschillende wijnerijen die heerlijke wijnen voorschotelen (en vooral veel :-) ), uitstekende uitleg geven. Als lunch krijgen we een viergangenmaaltijd aangeboden met aangepaste wijnen en dit te midden van een wijngaard. Dit was zijn geld meer dan waard en misschien tonen de foto's dit ook.

Wijngaard van de eerste bodega

De eerste bodega maakte veruit het meeste indruk op me, zowel que wijngaard, inrichting als proeven van de wijn

Mooie sfeervolle kelder

Heerlijke wijntjes. Me gusta Malbec!

Uitzicht over een wijngaard tijdens onze klasselunch

Overheerlijke viergangenmaaltijd met lekkere aangepaste wijnen

De wijnkelders zijn hier stuk voor stuk klasse

Ik kan hier dan wel geen top bedwingenof betaalbare trekking doen (ik vind niemand om mee te gaan), maar ik wil op zijn minst de hoogste top van Zuid-Amerika eens zien en laat me verleiden tot de standaardtrip genaamd 'Alta Montana'. Ik hoop dat ik eens aangenaam verrast word want de laatste georganiseerde uitstap in Argentinië was een kleine tegenvaller. We zijn evenwel met een grote groep van het hostel, dus in het slechtste geval leer ik misschien toch wat leuke mensen kennen (wat gelukkig ook gebeurt). De dag begint al goed, want eens iedereen in de bus zit, weigert deze op te starten. Dit lijkt wel een herhaling van de uitstap in de Quebrada de Humahuaca. Wachten op een nieuwe bus en meer dan een uur vertraging. Als ik daarbij vertel dat we een half uur vroeger terugkomen dan voorzien en weet dat deze bergen op bijna twee uur rijden van Mendoza liggen, kan je je wel een idee vormen van de snelheid waarmee deze tour wordt afgehandeld. Het bezoek aan het volgens de uitleg mooie en sfeervolle bergdorp Uspallata bestaat uit een korte stop in een souvenirwinkel om eventueel naar het toilet te gaan of een broodje te kopen. Interessante start. Alle andere stops zijn zoals steeds ook heel kort en overwelmd door souvenirstandjes die interessanter blijken voor de gids dan de eigenlijke zichten en natuur. De stop bij Aconcagua slaat echter alles. Er werd ons een korte wandeling in het nationaal park beloofd met zichten op de Aconcagua. In realiteit blijkt dit een tweehonderd meter lange slentering naar een mirador van de Aconcugua, en uiteraard mogen we de tweehonderd meter slentering terug naar de bus niet vergeten. Tien minuten, een uur, wat is het verschil. Bij de terugrit naar Mendoza belooft de gids ons nog drie stops. En het was niet gelogen, want we stoppen een keertje bij een benzinestation in het midden van niks om iets te eten te kopen in het winkeltje of naar de WC te gaan en de laatste stop is bij hetzelfde meer als de eerste stop van de dag, maar vanuit een andere mirador, zegt de gids enthousiast. Wauw, dat waren ongelooflijke stops.

De gekende rotsige heuvels die ik ondertussen al zo vaak heb gezien

Ongelukje onder de baan

Hoogtepunt van de dag: de natuurlijke incabridge, vol met sulfur

Van veraf is de Aconcagua natuurlijk niet zo indrukwekkend. Spijtig dat we niet wat langer in dit park wandelen om een beetje dichter te gaan...

Ook al is de trip een teleurstelling, het goede is dat ik op deze manier toch wat mensen heb leren kennen. Vooral met de Oostenrijkse Vincent (in het midden) kan ik het goed vinden

Onze tweede keer dat we stoppen aan dit meer. Origineel...

De gids had duidelijk aan een of andere pilletje genomen want hoe kan je zo overdreven fake enthousiast zijn. Zijn moment van de dag vond ik evenwel toen iedereen op de bus zich moest voorstellen door naam en land van afkomst te zeggen, waarna hij steeds een applaus vraagt van de hele bus. Denkt hij dat we vijf jaar oud zijn? Of ben ik per ongeluk op het busje van Levensvreugde gestapt? Op het einde van de uistap moeten we nog eens een applaus geven voor onszelf omdat we het zo goed gedaan hebben tijdens deze trip. Jaja, wat een hele dag op ons gat zitten in een bus betreft, hebben we het voortreffelijk gedaan. En laat ons eerlijk zijn, dit is een uitmuntende prestatie. Dus zoals Meneer Cactus altijd zei: applaus voor jezelf!

Zonder auto ben je niets!

Om door Argentinië te reizen langs de Andes tot in Ushuaia heb ik iets meer dan anderhalve maand. Dat lijkt een zee van tijd, maar het is wel een hele lange weg (ongeveer 5000 km) en ik wil de meeste tijd doorbrengen in Patagonia.Toch wil ik onderweg iets meer zien van Argentinië, niet alleen de grote toeristische plaatsen, want er is zoveel mooie natuur in de kleinere nationale parken en interessante plaatsen voor een trektocht of wat mountainbiking. Zo wil ik vanaf Cafayate meer naar het zuiden trekken via de Ruta 40 tot in Villa Union, het dichtsbijzijnde dorp bij Valle de la Luna. Er is uiteraard geen directe bus naar Villa Union. Ik moet eerst de bus nemen naar het iets grotere Santa Maria en vandaar dan een andere bus naar Belen, een klein ambachtelijk stadje. Het is in Belen dat ik begin te beseffen dat ik mijn plannen en manier van reizen drastisch zal moeten aanpassen, want ik ben dan al een hele dag onderweg via twee bussen en dat om een luttele 150 km af te leggen.

In Belen heb ik het gevoel dat ik de enige toerist ben, want na een hele namiddag rond te lopen merk ik niet alleen dat er bijna geen restaurants zijn, maar ook dat ik geen enkele andere toerist tegen het lijf ben gelopen. Ook al is dit net wat ik het leuktste vind tijdens een reis, van het toeristenpad afwijken en het echte land te leren kennen, toch is dit een eerste teken aan de wand dat er iets schort met mijn manier van reizen hier.

Een foto van Belen, al is er niet al te veel om foto's van te nemen hier

Belen by night

In het piepkleine infocenter voor toerisme in Belen kom ik te weten dat het niet eenvoudig zal zijn om van Belen naar Villa Union te geraken. Er zijn maar één of twee bussen per week vanuit een onaantrekkelijk nietszeggend stadje ten zuiden van Belen, Antogasta. Bovendien is er vanuit Belen ook al niet elke dag een bus naar Antogasta. Het gaat me dus meer dan een week kosten om naar Villa Union te reizen en vandaar weer verder te kunnen reizen. En dan spreek ik nog niet over een uitstap naar Valle de la Luna. Zoveel tijd kan ik me niet veroorloven om enkele kleinere dingen onderweg te bezoeken, want zo zal ik na anderhalve maand nog niet eens in de buurt van Patagonia zijn. Wanneer ze in het infocenter vragen om me te registreren, zie ik in hun register dat de laatste toeristen zich vier dagen geleden hebben ingeschreven. Bovendien hebben alle geregistreerden als vervoermiddel 'auto' ingevuld. Geen enkele keer zie ik 'bus' staan, tot nu dan, naast het woord 'Belgica' dat ik net heb neergeschreven. Hmmm, wat zou dit kunnen betekenen?

Ruta 40 op weg naar Antogasta

Een uur of 8 doorbrengen in het doodse Antogasta waar werkelijk niks open is om te eten. Wel deze man met popcorn op het plein waar hij zo goed als de enige mens is

Ze hebben blijkbaar wel veel geld in Antogasta want ze hebben een groot scherm op de plaza om reclame te maken. Vreemd beeld in ze een verlaten stadje. Een ander opvallend iets is dat er veel kinderen op het plein zitten met een soort speelgoedlaptop en dat er gratis wi-fi op dit plein is. Volgens mij is dit recent geinstalleerd en hebben ze die laptopjes uitgedeeld in het stadje, want een trotse inwoner komt me vragen of de wi-fi werkt, met de duim omhoog

Reizen per bus door Argentinië is dus niet zo evident als in Peru of Boliva, waar het grootste deel van de bevolking ook per bus reist en er dus van overal naar overal en op elk moment bussen zijn. In Argentinië hebben meer mensen hun eigen vervoer en zijn er veel minder bussen naar kleinere plaatsjes. Als je van het grote toeristiche pad wilt afwijken dat van de ene grote stad naar de andere loopt, dan moet je ofwel over heel veel tijd beschikken, ofwel per auto reizen. Ik beschik over geen van beiden. Plan aanpassen dus. Ik blijf een nachtje in Belen en probeer dan morgen hier weg te geraken naar een grotere stad vanwaar ik dan meteen een directe bus naar Mendoza kan nemen. Een busrit van drie uur naar Antogasta, zeven uur wachten in dit saaie dorp waar alles gesloten is, een vier uur durende busrit naar La Rioja en een twaalf uur lange nachtbusrit later kom ik eindelijk aan in Mendoza, de tweede grootste stad van Argentinië en basis voor een bezoek aan de Aconcagua, de hoogste berg van Zuid-Amerika. Dat zijn dan vijf busritten op twee dagen en ik heb op deze manier heel wat interessante dorpen en parken onderweg gemist en heel wat plannen laten varen. Spijtig, maar met de bus is het onmogelijk om dat in deze tijdspanne te doen, en bovendien stoppen de bussen vaak ook niet op de plaatsen waar je wil zijn. De bus is niet het beste vervoermiddel hier als je tijd beperkt is! En ik denk verbitterd: 'Zonder auto ben je niets...'

Cafayate

Het noordwesten van Argentinië lijkt wel volgezaaid met canyons (of quebradas). Dit was al redelijk opvallend tijdens de tweedaagse road trip met het Franse koppel waarbij we van het ene indrukwekkende landschap in het andere reden.Onze reis eindigt in het stadje Cafayate, dat ook zijn eigen quebrada heeft, inspiratievol Quebrada de Cafayate genaamd. Maar dat is niet de voornaamste troef van dit aantrekkelijke plaatsje, want het heeft naam gemaakt dankzij zijn uitstekende wijnen komende van de hoogste wijngaarden ter wereld. Julie en Bastien rijden morgen terug naar Salta, maar ik blijf in Cafayate. Op onze afscheidsavond moeten we wel enkele wijnen van de hoogste wijngaarden ter wereld proeven. Ze hebben in deze streek ook witte wijnen van de Torrentes druif, kenmerkend voor deze regio, althans volgens mijn wijnkennende vriend Gert, die me lang geleden besmette met het reisvirus. En de wijnen zijn uitstekend, dat mag gezegd. De rode Malbec wijn en de witte Torrentes zijn mijn favorieten.

Wijntjes drinken met Julie en Bastien op onze laatste avond samen

Ijsje smullen op de rustige plaza van Cafayate

Na een rustig dagje om de sfeer in Cafayate op te snuiven wil ik de fameuze canyon verkennen. Ik heb vernomen dat het mogelijk is om dit per fiets te doen: je kan een mountainbike huren en de bus nemen tot het einde van de quebrada en dan terugfietsen naar Cafayate, een fietstocht van zo een 60 km. Daar hoef ik niet lang over na te denken, als ik iets per fiets kan doen staat dat meteen bovenaan mijn lijst. Veel leuker dan te dure georganiseerde uitstappen met busjes. Zet mij maar op de fiets, zo voel je het imposante van de omgeving veel beter aan. Dit is wat de Quebrada de Cafayate te bieden heeft:

Gargata Del Diablo

El Amfiteatro

Content dat ik weer op de fiets zit en dat in deze omgeving

Alsof er een andere mogelijkheid was, van overbodige pijlen gesproken

Een pracht van een kleurrijke quebrada die een enorme wild west indruk geeft

Fantastische fietsdag! Ik kijk mijn ogen uit

Nog een fietser in deze rode rotsenstreek

De canyon leidt me van de ene indrukwekkende omgeving naar de andere!

40 km canyon lang genieten

Lunchtime

De laatste 10 km rijd ik tussen de hoogste wijngaarden ter wereld

Ik verblijf in hostal Ruta 40 aan kilometerpaal 4341 van de fameuze Ruta 40, waarover later meer volgt. De eerste twee dagen is het uiterst kalm in het hostal, om niet te zeggen dat ik eigenlijk de enige gast ben. Maar de laatste avond zit mijn dorm voor acht personen plots bomvol, waaronder een groepje Argentijnen. Ze zijn redelijk luid en één van hen barst van de tattoo's en piercings. Niet meteen de persoon die je zou benaderen met wat praat over koetjes en kalfjes, al heeft hij wel een stierenring door zijn neus... Maar later die avond, ik zit gewoon in de binnenkoer met een lekker wijntje, spreekt hij me zelf aan en nodigt me uit om samen met hen te eten, want hij gaat koken. Dit had ik niet zien aankomen, de man van wie je het allerminst verwacht dat hij een vriendelijk klapje met je komt doen gaat nu gratis voor me koken. En het ruikt overheerlijk. Hoe kan ik dit weigeren? Ik ben gefascineerd en als wederdienst koop ik een fles wijn om te delen tijdens de maaltijd. Ze zijn alle vijf van Buenos Aires maar ze hebben elkaar leren kennen tijdens hun reis in het noorden van Argentinië. Mijn nieuwe vriend heeft een tattoo- en piercingshop in Buenos Aires. Dat had ik eigenlijk kunnen raden. De oudste, een man van over de 50, is de grapjas en zot van de groep. Een merkwaardig groepje, maar heel vriendelijk. Ik breng de hele avond met hen door, ideaal om mijn Spaans te oefenen. Later komt er nog een ander groepje Argentijnen bij, met wie ik tot heel laat discussieer over voetbal. Ik vraag me af of ze me wel verstaan met mijn zelf uitgevonden Spaans, en of ze wel antwoorden wat ik denk dat ze antwoorden, maar in mijn hoofd lijkt de conversatie toch te kloppen. Een onverwacht lange en leuke avond, ook al is het niet makkelijk om een goede conversatie in het Spaans te hebben, maar stukken beter dan het zoveelste standaardgesprek met andere toeristen in het Engels. Zuid-Amerikanen zijn altijd zo vriendelijk en goedlachs. Me gusta America del Sur!

Hostal Ruta 40 aan kilometerpaal 4341

Een avondje met zotte Argentijnen!