An australian dickhead in La Paz

Tijd voor een fait-divers. Na het bezoek aan Copacabana keren Tony, Hugo en ik terug naar La Paz voor een nachtje. Morgen beginnen Hugo en ik aan onze trektocht in Cordillera Real en we nemen dus vanavond afscheid van den Tony. We besluiten een ander hostel te proberen in La Paz, en het enige dat we kenden via reclame was 'The Wild Rover'. We merken al snel dat dit een echt partyhostel is. Dergelijke hostels zijn nooit mijn favoriet geweest, omwille van de bosapen en zichzelf cool vindende gasten die er verblijven. Maar voor één nachtje, dat moet nog net kunnen, denk ik. Onterecht, zo blijkt al snel.

Het hostel heeft zijn eigen bar met een pool. Daar loop ik een Amerikaanse tegen het lijf die ik had leren kennen tijdens de Salcantay trek. Ze is pool aan het spelen met een vriend en ze blijven maar winnen en dus bijgevolg spelen tegen nieuwe tegenstanders. Ze heeft er niet echt veel zin meer in en ik neem haar plaats in en speel met haar vriend verder. De eerste tegenstanders zijn twee Australiërs waarvan je op het zicht al ziet dat ze licht ontvlambare peulvruchten zijn. Van in het begin zijn ze de regels aan het misbruiken, maar we zwijgen wijselijk. Maar wanneer de kleine opdonder van de twee plots de witte bal helemaal achteraan tegen de rand legt nadat wij de witte hadden geput, om zo een bal te kunnen scoren, zeg ik, tegen beter weten in: “Nono, come on, man, you know that's not the rule, you have to put it on the line”. Ow ow ow, Arnout, wat doe je nu toch, denk ik terwijl ik deze woorden nog aan het zeggen ben. En ja hoor, hij bestijgt meteen zijn paard. Met veel lawaai en zwier beweert hij dat dit hier wel de regel is, en als ik de regels zo goed ken moeten we er maar voor wedden, 50 dollar! Ik probeer mij meteen uit de discussie te murwen door te zeggen dat ik niet wed, ik zie daar het nut niet van in, we kunnen ook zo de regel nagaan zonder daar geld voor in te zetten. Uiteraard is dit niet het antwoord dat hij wilde horen. Hij begint me uit te dagen en te verwijten van broekschijter en dergelijke kinderachtige dingen. Een flashback naar het lager onderwijs flitst door mijn hoofd, maar ik probeer me op het opdondertje te focussen. Ik blijf erbij dat ik niet wed en daar geen zin in heb. Hij begint dan tegen zijn partner wat van zijn oren te maken, op het eerste zicht een opgefokte militair, komt dan weer en speelt de bal toch vanop de lijn. Ik zeg niks, probeer deze onnozelheid te laten voorbijgaan, maar de opdonder kan het niet laten varen, hij blijft doordrammen over die regel en de weddenschap. Ik antwoord gewoon steeds dat ik niet wed maar dat maakt die kerel steeds nijdiger en hij blijft me een lafbek noemen. Ik zeg hem dat mij dat weinig kan schelen dat hij me zo noemt en dat ik niet van mijn prinicpes ga afwijken voor hem. Dit maakt hem uiteraard nog nijdiger. En daar ben ik me bewust van, dus ik kan het niet laten hem van antwoord te dienen :-)

Wanneer Tony en Hugo me vragen wat er aan de hand is en ik het hen uitleg, komt hij meteen af om te zeggen dat ik nu niet met mijn vriendjes hulp moet gaan zoeken. Hij begint ondertussen lichtjes op mijn systeem te werken, en Tony kan zijn pret niet op: “From the whole bar, you managed to get in an argument with the two worste people here, the two guys you don't want to piss off, you pissed off”. Ik moet lachen want ik had net hetzelfde gedacht.

Maar om een kort verhaal korter te maken: de irritante aap blijft steeds op hetzelfde punt terugkomen, en ons hinderen bij elk shot dat we spelen, en ondertussen zijn we bezig met het spel te winnen. Tegen zijn zin geeft hij een hand en hij blijft ons de volgende spelletjes maar irriteren zoals vijfjarigen dat doen als ze hun zin niet krijgen. Ondertussen is hij druk bezig met me zwart te maken bij de rest van de bar, bij zijn 'vrienden' (al betwijfel ik sterk dat hij hier veel vrienden heeft). Ik probeer hem en zijn streken te negeren, en wanneer hij een klein uurtje later nog steeds rond ons hangt terwijl we aan het poolen zijn, kan ik het toch niet laten. Hij staat naast de tafel, lekker in de weg, en wanneer ik hem passeer vraag ik: “So, did you cool down already?”.

-“What, cool down? I was never angry or something”.

-”Ah, okay, so if that's you not being angry, then there was never a problem”

-”No, there was never a problem, why did you think that?”

Euhm alleen maar omdat ge stond te roepen voor de ganse bar en daarna tegen iedereen over mij van uw neus ging gaan maken, denk ik dan, maar ik zeg:

-”Okay, so everything is alright then between us”

-”Yes, yes”

Vreemd kerelke, handje schudden en negeren, dat lijkt me het beste. Wat een gezellig avondje poolen in The Wild Rover! Misschien moet ik de partyhostels vanaf nu toch maar volledig mijden, want het is echt mijn volk niet...

Koppijncabana

Hugo heeft na zijn eerste dag op hoogte nog steeds lichte hoofdpijn door de grote hoogte waarop we ons bevinden. Nu een trekking beginnen zou maar al te zot zijn, daarvoor hebben we een fitte Hugo nodig. Maar er bestaat een ideale trip om aan de hoogte te gewennen: een bezoekje aan het Titicacameer, en meerbepaald het stadje Copacabana en het nabijgelegen eilandje Isla Del Sol. Op een hoogte van bijna 4000m is een paar nachtjes in deze omgeving de ideale relaxte acclimatisatie voor een trek tussen de hoge toppen van de Cordillera Real. Copacabana is niet te verwarren met de bekende wijk en strand van Rio De Janeiro, maar is in dit geval een klein toeristisch havendorpje aan het Titicacameer, geen strand vol bikinibabes dus, maar smalle straatjes gevuld met mollige miniatuurdametjes met obligate bolhoed. Desalniettemin is een bezoekje aan deze streek meer dan de moeite waard, het is en blijft Lake Titicaca, een mythische naam voor iedereen die ooit aan een kermiskwis heeft meegedaan. And off we go...

Aan de ferry om een arm van het Titicacameer over te steken en het wordt pijnlijk duidelijk dat Hugo nog steeds hoofdpijn heeft

Voor de oversteek mogen we niet op de bus blijven. Wij mogen knusjes bij elkaar in een van de vele kleine overzetbootjes...

... zoals deze hier...

... en onze boot gaat op een aparte 'ferry', en ook al ziet het er allemaal nogal amateuristisch uit, hun systeem van 1 bus per boot blijkt toch redelijk efficient

Ik sta daar aan de overkant, reeds voor de tweede keer, en voor de tweede maal met mijn paspoort in de hand, want volgens de buschauffeur moest je dat zeker tonen en voor de tweede maal is er geen kat die naar mijn paspoort vraagt. Ik vind dat ook maar logisch, we steken dan ook geen grens over. Rare jongens, die buschauffeurs ...

Manco Capac is blijkbaar ook blij dat hij aan de overkant is geraakt

Dit is de ferry voor de bussen. Betrouwbaar en stabiel zijn niet meteen de eerste woorden die me te binnen schieten, maar het werkt ... voorlopig toch nog

In Copacabana voelen we ons verplicht om toch even een cultureel bezoek te brengen aan het stadje. Veel speciaal is er niet echt, en beelden en gebouwen bekijken boeit me vandaag allerminst. Ik probeer wel zo lang mogelijk serieus te blijven

Zicht op de haven, eigenlijk veeleer aanlegsteigers, van Copacabana

Na een nachtje slapen in Copa, nemen we 's ochtends de boot naar Isla Del Sol, dat er ruwweg uitziet zoals op de kaart. De knappe kerel rechts van de kaart ben ikzelve

Jawel jawel, mocht u nog twijfelen, deze wijsgeer is inderdaad Tony, mijn Engelse copain van de Salcantay trek! Na zijn tweede trekking in Cuzco hebben we weer contact opgenomen en afgesproken in Copacabana. Zo maakt hij zijn wederoptreden in mijn reisverhaal

Hugo is nog niet tiptop, de hoogte maakt hem wat slapjes en stappen met hoofdpijn is nooit leuk, maar hij betert met de dag. Deze dagtocht is gelukkig niet al te zwaar

Inham op Isla Del Sol

We zien het pad slingeren over de bergrug, alsof het het pad van 'The Wizard of Oz' is. Over wie de rol van Dorothy speelt heerst wel enige onenigheid...

Tony doet alsof hij een denker is, alsof dat nog iemand gelooft

The long winding road doorkruist het hele eiland, ideale dagtocht

Wandelsfeerbeelden onder een heldere hemel

Er zijn uiteraard ook weer Incaruines op het eiland. Er heerst een sterk vermoeden bij historici dat dit eiland de geboorteplek van de Inca's is. Waarop deze theorie gebaseerd is, is onduidelijk

Het rode object is geen ruine, al gaat het ondertussen ook al vele jaren mee

Gewone een mooie foto van een wandelende Tony in deze mooie omgeving die Lake Titicaca geeft

Er wonen nog steeds mensen op dit eiland

Het is niet enkel in Nieuw-Zeeland dat er veel schapen rondhossen

Na een paar uren stappen bereiken we ons eindpunt van de dag: het dorpje aan de noordkant van het eiland. Hier gaan we de nacht doorbrengen

Blijkbaar hebben we de tocht in de verkeerde richting gemaakt, want de noordkant is het kleinste dorpje en er zijn weinig boten die van hier terug naar Copacabana varen, dus dat kan morgen problemen geven

Het gezapige leven aan de noordkant van het eiland

We trekken ons niet al te veel aan van het mogelijke probleem dat zich morgen kan stellen, en ook niet van ons gebrek aan geld te wijten aan het ontbreken van een geldautomaat in Copacabana. We kopen enkele tetrabricks wijn voor de avond, jawel tetrabrick, want tenslotte is dat ook alcohol en slecht smaakte het zeker niet.

Tony en Hugo in een ongetwijfeld interessante discussie, vermoedelijk over hoe het leven er zou uit zien als mensen nooit onnozele discussies zouden voeren

Night falls over Isla Del Sol

De volgende ochtend stelt het probleem zich wel degelijk dat er te weinig volk is in het dorpje om naar Copacabana te gaan. Geen boot dus, en we moeten enkele van Hugo's dollars wisselen om onze eigen boot te charteren naar de zuidkant en van daar de boot naar Copacabana te nemen. Het is nu eenmaal Bolivia, en dan zijn er altijd verrassingen!

Terug aan de ferry op weg naar La Paz valt dit wel heel ruwe beeld ons op, en dan heb ik het over de schildering. Terug naar La Paz dus, met een ondertussen geacclimatiseerde Hugo, klaar voor 0ns volgend avontuur. Maar eerst een wafelenbak vanavond om dit avontuur af te sluiten!

Adios Peru, bienvenida Hugo

5 september 2010. Na een dagje Puno is het tijd om voort te maken, want morgen landt Hugo in La Paz. Van Puno naar La Paz is het zo'n zeven uur op de bus, waarbij ik in Copacabana, net over de grens aan het Titicacameer moet overstappen. De grens tussen Peru en Bolivia oversteken verloopt onverwacht vlot, het duurt in totaal nog geen vijf minuten. En de weg van Copacabana naar La Paz is niet vervelend, want voortdurend mooie zichten van Lake Titicaca en de hoge bergtoppen van de Cordillera Real. Ik begin al te watertanden wanneer ik ze zie, binnen enkele dagen loop ik daar rond!

De grensovergang tussen Peru en Bolivia aan Lake Titicaca met iets dat mijn wenkbrauwen doet fronsen: Boliviaanse matrozen, toch vreemd voor een land zonder zee

Zichten op de Cordillera Real op weg naar La Paz

Op de bus leer ik vier meisjes uit Luxemburg kennen. Ze waren vorige week al in La Paz geweest en kennen de weg daar al een beetje. Zo krijg ik meteen een tip voor een goed restaurant. Handig, want ik heb geen goede reisgids voor Bolivia. Wanneer ik 's avonds naar het restaurant ga, zitten de vier chicas daar ook en ze nodigen me uit om samen met hen te eten. Daar zeg ik geen neen tegen :-) Hun tip was trouwens terecht, het eten is heerlijk hier, de beste lamasteak die ik tot nu toe heb gegeten. Reizen in Zuid-Amerika bevalt me heel erg, ik heb nog maar weinig alleen moeten eten, op een of andere manier kom ik altijd vriendelijke en interessante mensen tegen. Zo waren deze meisjes bij de chiro en was dit hun 'kamp' van dit jaar: twee weken helpen een school heropbouwen in Cochabamba en daarna twee weken vrij rondreizen. En blijkbaar maken ze elk jaar wel een verre reis. Dat is wat anders dan de kampen bij onze chiro. No offence ;-)

De volgende ochtend sta ik al voor dag en dauw op de luchthaven van La Paz, klaar om een ongetwijfeld vermoeide Hugo op te vangen, zodat hij me niet moeten komen zoeken in de stad, want mijn gsm werkt ook niet echt goed hier. Er is ook maar één gate voor de aankomsten in de redelijk kleine luchthaven, dus ik kan hem niet missen. Het duurt echter redelijk lang, er passeren vele passagiers, maar geen teken van Hugo, waardoor ik begin te denken dat ik hem misschien toch gemist heb. Maar dan, als allerlaatste, komt Hugo buiten. Hij was wat onwel geworden na de landing bij het openen van de deuren, waarschijnlijk te wijten aan het aanzienlijke drukverschil. De luchthaven van La Paz ligt op 4100m, en dat kan al eens voor problemen zorgen bij mensen die komen van de lage landen. Maar hij is er geraakt, en dat is wat telt! Nog eens enkele weken samen reizen met een kameraad, dat zal zeker en vast plezant worden.

Aankomst Hugo in de luchthaven van La Paz

Hugo kwam, net zoals de wijzen, uit het oosten met cadeautjes: chocolade en bier! Hiervoor zijn we bekend in het buitenland, maar terecht, want zo een speciaal Belgisch biertje met een lekker stuk chocolat smaakt toch

Hugo is gekomen van verre met cadeautjes: chocolade en bier, de Belgische specialiteiten die ik al een tijdje heb moeten missen. Zalig! Nadat Hugo is geïnstalleerd, maken we een toertje door de stad. We zijn allebei niet echt liefhebbers van het bekijken van gebouwen en houden het dus kort. Bovendien heeft Hugo wat hoofdpijn als gevolg van de hoogte. Niet te verwonderen, we lopen hier rond op 3800m, en gisteren zat hij nog op zeeniveau. Je zou van minder! De belangrijkste taak is toch vervuld, we hebben onze bus naar Copacabana voor morgen geboekt, de perfect acclimatisatie voor Hugo. Maar nu eerst een goede nachtrust.

Grappig zicht aan de drukste baan van La Paz: geen gewone klaarovers hier, maar zebra's! Zij doen de auto's stoppen om mensen te laten oversteken. Hilarisch!

Plaza Murillo, belangrijkste plein van La Paz

Om te bevestigen dat ik in het juiste land ben

Plaza Murillo

Wat is het met de matrozen in dit land, wat doen die dan godganse dag?

Militaire parades vandaag en veel politie met schilden op straat. Blijkbaar een belangrijke dag voor de Bolivianen

Protestmars van de boeren en artisanale werkers

De legendarische bolhoedjes die Boliviaanse vrouwen dragen zijn nog steeds 'hot' hier!

Ooit Arno in het Nederlands horen zingen? Wel, voila se:

Altiplano

Voor wie op hoogtestage wil gaan, één plaats: de altiplano! In het Nederlands is dit de hoogvlakte die zich uitstrekt over het zuiden van Peru, westen van Bolivia en het noorden van Chile en Argentina. Ze ligt rond de Andes en je vindt er steden die boven de 3000m liggen, zelf sommige boven 4000m, dat is hoger dan het hoogste berg van Europa. Het is een onvoorstelbare plaats en de bergen die je er vindt zijn bijgevolg stuk voor stuk kanjers van 6000m of meer. Het is uiteraard de perfecte plaats om hoogteziek te worden.

Vanaf Cuzco (3360m) ga je langzaam omhoog naar de Altiplano. Het Titicacameer ligt rond de 4000m op deze Altiplano, en Puno is de grootste Peruaanse stad op de Altiplano. Ik leef al enkele weken op deze hoogte, en ook in Huaraz bevond ik me voor een week op 3200m en hoger. Aangezien we nog enkele weken in Bolivia op de altiplano blijven, zal ik in totaal meer dan 6 weken op hoogtes boven de 3000m hebben geleefd. Mijn hematocriet zal serieus de hoogte ingaan, een absoluut pluspunt voor mijn conditie. Ik hou van de Altiplano, het is een fabelachtige omgeving en de ideale hoogtestage!

Puno

Een fotoverhaal is altijd leuk, althans dat vind ik toch. Bij deze:

Wannneer ik 's avonds in Puno aankom speelt er een bandje op de Plaza de Armas. Al gauw blijkt het om een promotiestunt wanneer tussendoor wat slogans worden geroepen en een politici even het woord neemt. Volgende week zijn het dan ook verkiezingen. De politicus van dienst zingt en danst vrolijk mee. Dat is wat anders dan onze houterige regeringsloze politici...

Mooi beeld van de Plaza bij het vallen van de avond

Wat begint als een rustig avondje pizza eten op mijn eentje...

... loopt uit op een etentje met vier werkneemsters van het stadhuis. Ze waren heel nieuwsgierig, een goede oefening Spaans ook

De volgende ochtend maak ik een begeleide tour naar de drijvende eilanden van Uros. In mijn groep zitten twee Fransen, en het klikt al snel

Verplaatsen van eiland naar eiland doen ze per boot

Op weg naar de eilanden

Een 'oorspronkelijke' bewoonster van de Uros eilanden, al heb ik daar na de show die deze bewoners brengen over hoe ze leven, serieus mijn twijfels over of die nog wel echt zijn

De drijvende eilanden zijn gemaakt van een soort riet dat wordt samengebundeld in een blok aarde en zo blijft drijven. Alle blokken worden dan samengebonden tot een groot eiland en met touwen verankerd op de bodem. Zotje eigenlijk

Door het rotten van het riet moet de bovenste laag riet constant vernieuwd worden

Mooie omgeving, maar de manier waarop de eilanden toeristisch worden geexploteerd is walgelijk. Ik had al spijt dat ik deze tour had gemaakt, en de Fransen leken die mening te delen. Na het eerste eiland hield ik me wat afzijdig op de andere, ze probeerden u echt zo ver te drijven om nutteloze souvenirs te kopen...

Mooie versierde rietboten van de Uros

De Peruviaanse Statler en Waldorf

Meer eilandzichten

Grappig kindje van een Frans-Peruviaans koppel, het kroop overal op en in!

Puno stad

Reuzenbeeld van Condor boven de stad

Eerder de auto met zetels dan de kerk sprak me aan in deze foto, of eigenlijk de combo

Puno is volgens velen geen aangename stad, maar de zuid-amerikaanse chaos in de stad sprak me wel aan. Er was ook een grote markt die dag, die zich uitspreidde over tientallen blokken en waar je uren kon rondlopen, genietend van de echte peruaanse levensstijl

Gezien op de markt van Puno:

De twee Parijzenaars zijn goed gezelschap om een dagje Puno te verkennen

Proeven van de lokale deegwaren: oliebollen in een andere vorm

Laat deze riksja zich misleiden door het opgeschilderde huis aan het eind van deze baan? Zijn ritje is alvast verwarrend, want op het einde keerde hij zich gewoon weer, zonder ook maar ergens te stoppen of iets op te pikken of af te zetten...

Of deze manier van verkeer regelen efficient is, weet ik nog niet zo goed, de helft van de chauffeurs zien deze agente pas op het laatste moment, zelfs al maakt ze ongelooflijk veel lawaai met haar irritant fluitje

Op de plaza

Bij gebrek aan volk in de bar speel ik een spelletje Jenga met de twee Fransen, genieten van een Mojito, toch een van mijn favoriete drankjes hier, na de Pisco Sour

Een foto tussen de sterren op dit coole podium. Spijtig dat er geen live band speelde deze avond