Me & my sister... in New Zealand: part 1

De verhalen en kapriolen in Nieuw-Zeeland ga ik niet in verhaalvorm brengen, want dat zou veel te lang duren. De verhaaltjes zullen echter via een omvangrijke set foto's worden verteld.


Het blij weerzien wordt gevierd met een zelfgekookt feestmaal! Pure klasse onze kookkunsten. Wat hebben we vandaag geleerd Piet? Eén: Niks Piet, zwijgen en eten, dat zeg ik!


Onze trots waarmee we 10 dagen gaan rondcruisen. Speciaal de bus genomen naar Taupo, 50km verderop, om een auto te huren.


Nu we toch in Taupo zijn verkennen we meteen de omgeving met ons karreke. 'Craters of the moon', een van de vele geothermische parken in de omgeving.


Ewoude is het spook van het park!
Het park is interessant om eens door te lopen, maar al de kraters trekken nogal op elkaar, en na een tijdje heb je het dan ook wel gezien...


Een bezoekje aan de Huka Falls mocht niet ontbreken. Als er een waterval in de buurt is moet je altijd eens gaan kijken, niewaar


Op de terugweg naar Turangi zien we plots dit: Phone S.E.X.: 0800 FOREPLAY. Rijdt gij daar eens mee rond!


Snelle stop voor een kiekje van de zondsondergang aan het Taupo meer.


De volgende ochtend vroeg uit de veren om de Tongariro Crossing te wandelen. We hebben er zin in!


De Tongariro Crossing is de bekendste en populairste One Day Hike van Nieuw-Zeeland. In de winter mag je hem enkel gegidst doen omwille van het mogelijke slechte weer en de vele sneeuw. In het eerste deel loop je echter nog op een onbesneeuwd pad en zie je de besneeuwde toppen van de vulkanen in de verte liggen.


Overdreven koud is het niet, meteen zweten op het eerste deel. Kijk maar eens naar dit tomaatje.


Hier is het allemaal om te doen, de Tongariro vulkaan, ook wel beter bekend als Mordor bij de fanatiekelingen van Lord Of The Rings


En dan kwamen we in de sneeuwzone


I love the snow! Ongetwijfeld mijn favoriete neerslag! Van alle slagen die uit de hemel neder kunnen dalen is sneeuw ongetwijfeld mijn favoriet. Op de tweede plaats staat manna, en daarna regen...


Dat belooft niet veel goeds, er komen precies een beetje wolken opzetten


Maar de mist heeft zijn voordelen, je kan leuke foto's maken, zelfs al zie je geen bal van de omgeving!


Op naar een top, zo veronderstellen we toch, want we gaan omhoog


Hoger dan deze rots kunnen we volgens de gids niet gaan. Hierna is het te ijzig en de mist maakt het veel te gevaarlijk. Bovendien gaan we niets zien van de anders machtige vulkaan- en meerzichten. Een fotootje van Ewoude met de rots dan maar :-)



We gaan dan maar voor enkele mistfoto's op onze weg terug, al dan niet met muts. Een muts nota bene door moeder gehaakt, jawel! Bestellingen te plaatsen bij De Croock Myriame, adres allang gekend bij de betere mutsfanaat...


Enkele pijlen om de weg niet te verliezen, want ook Japanners doen deze trekking graag




Wanneer we weer wat gezakt zijn en uit de mist stappen is het tijd om van het landschap te genieten.


Tongariro vulkaan spreekt toch tot de verbeelding, vooral bij Ewoude


Ik vind dat er ondertussen wel genoeg foto's zijn getrokken, zeker met mijn mottige kop op



Terug aan de start van de trek is het tijd voor een beetje hacky sack, blijkbaar heel populair bij de Amerikanen. Ik speel mee met onze Amerikaanse vriend die ons tijdens de trekking het meest entertainde.



Ook Legoman was van de partij, hij houdt van ijsklimmen.


De terugweg naar Taupo bij zonsondergang


's Avonds een stevige maaltijd in de Irish Pub waar we de Britse Anjie, die ook op de Tongariro Crossing was, terugzien. We overtuigen haar om morgen mee te gaan skydiven


Ik probeer met wat muffins als ontbijt mijn maag te kalmeren, de Guinness van gisteren speelt op! Dat was misschien niet het beste idee om me in de Guinness te schieten gisteren. Maar het is zo lekker!


Even later is het zover, klaar voor de sprong, en de maag is gelukkig gekalmeerd, de Guinness is gesetteld.


Diving the New Zealand skies
Cargado por verzaad. - Explora vacaciones y escapadas en vídeo.
Video van de skydive


Na de duik door de lucht verlaten we meteen Taupo en rijden door naar Rotorua. We nemen wel den Duits Markus mee die we op de Tongariro trek hadden leren kennen.


Onderweg passeren we nog het Wai-O-Tapu Geothermal Wonderland. De naam zegt genoeg over wat het is, en de foto's verduidelijken dat nog meer.




Ewoude collaboreert met den Duits



Twee mogelijkheden: de zwavelgeur irriteert Ewoude, of ik heb een scheetje gelaten :-)

Een mooi afsluitend nummertje:

Bicycle Diaries Day 119: Rangitaiki - Turangi

Ik sta op als een nieuw mens! Ik voel me nog een beetje moe en stijf, maar al bij al redelijk goed als ik terugdenk aan gisteren. Ik heb ook een speciale drijfveer vandaag, iets om naar uit te kijken, de reden waarom ik mezelf de laatste tijd wat meer pushte om verder te gaan: vanavond zie ik mijn zus Ewoude terug. Ze is dit jaar speciaal op reis gegaan naar Nieuw-Zeeland, helemaal op haar eentje om mij terug te zien. Als dat geen zusterliefde is! En ik kijk er zelf ook naar uit om haar terug te zien. Het geeft me een serieuze boost vandaag, hernieuwde energie. De pijn van gisteren is al vergeten.

Ik zit al vroeg op de fiets, want ik wil zo snel mogelijk in Turangi zijn en dat is nog 85km. De eerste 20km zijn irritant: tegenwind en de ene bult na de andere. Het gaat niet zo vlot als ik zou willen, maar ik laat het mijn goed humeur niet verpesten. Ik weet dat het parcours verderop makkelijk wordt: 20km bergaf! Daar zal ik nog eens doorgeven.


Ik rijd naar beneden, naar het Taupo meer. Ik merk dat ik dichter kom aan de dampen van de warmwaterbronnen

Ik ben op een dikke 2 uur al in Taupo waar ik snel een vleestaartje naar binnen speel met een ijsje. Het is nog eens zonnig en daar hoort een ijsje bij! En dan meteen verder. Jaja, nog 1 klim van formaat en dan ligt de weg open naar Turangi. De klim deert me niet echt, ik weet dat er maar eentje is en rijd met alle registers open. De laatste 30 vlakke kilometers rijd ik tegen een heel strak tempo van rond de 24km/u. Hoe sneller in Turangi, hoe beter. Er wacht daar iemand op mij, en ge moogt de mensen niet laten wachten he, dat is 'not done'.


De verlossende borden van Turangi

Het is nog geeneens 14u en ik ben al in Turangi. George Constanza zou zeggen: 'making good time!'. En nu op zoek naar onze jongste patotter. Hopelijk kijk ik er niet over (grapje he Ewoude, vooraleer ik hier lezersbrieven krijg). Ik rijd het grote complex van de lodge op, een complex dat er vrij leeg uitziet. Waar zit ze hier. En dan gaat er een deur open. Daar is ze. Ok, tijd voor een onwennig moment en een flauw mopje, want zo gaat dat in deze situaties. Al kan ik me niet herinneren dat ik deze keer een flauw mopje heb gemaakt. Het moet niet allemaal altijd in woorden worden gezegd, we weten allebei dat we heel blij zijn om elkaar weer te zien.

Hoezeer ik gisteren afzag en hoe slecht ik me voelde, zo hard is het vandaag gekeerd en geniet ik nu. Het kan snel keren. En de zon scheen de hele dag, wat een mooie dag!

Bicycle Diaries Day 118: Bayview - Rangitaiki

Oef, de regen stokt. Hopelijk blijft het zo, want het parcours is al zwaar genoeg. Drie lange klimmen staam op het programma, met hoogteverschillen van respectievelijk 700m, 400m en 350m te overbruggen en daartussen nog enkele kortere maar heel steile kuitenbijters, goed voor een totaal van bijna 2000m hoogteverschil, en dit alles gebundeld in zo'n 95km, althans als ik geraak waar ik wil geraken. Er bestaat geen twijfel over, dit zal de zwaarste fietsdag zijn tijdens mijn Ronde van Nieuw-Zeeland. Het zou dus leuk zijn als het weer een beetje meewerkt. Het zal wel doorgeven worden om voor het donker binnen te zijn.


Dit bord toont al aan dat er niet veel rustplaatsen zijn onderweg, het wordt een lange dag langs een zware afgelegen weg

Ik heb er geen goed oog op, en dat oog wordt nog slechter als ik na 5km al een lichte kramp in mij bil voel. Aiai, neenee, toch niet vandaag! Hopelijk ligt het aan mijn zwakke (lees: geen) opwarming en is de spier gewoon aan het protesteren omdat ze nog stijf staat. Ik ga in alle geval door, wat moet ik anders doen.

De eerste klim is vrij lang waarbij steile stukken worden afgewisseld met vals plat. De laatste kilometers keert dat echter en is het een drietal kilometer heel steil. En zoals gewoonlijk kan ik dat niet aan met mijn gebrekkige versnellingen, zeker niet op een dag dat het net iets minder loopt precies. En ik had zo graag eens over deze bergen gevlogen, maar als het te lang steil is, is het uiterst moeilijk om met deze fiets met al die bagage lange tijd op de trappers te lopen. Ik mag mijn fietsje nog eens een kilometer bergop duwen. Op deze manier zal het zeker niet makkelijk worden om mijn doel te bereiken. Maar daar niet aan denken en doorgeven, het kan soms snel keren en misschien gaat het op de volgende klimmen weer beter als het lichaam warm is gelopen.


Een stukje van de eerste lastige klim met een zicht op de omgeving

Na een vliegensvlugge afdaling waarin ik 400m zak, mag ik meteen weer klimmen, die verdomde 400m mogen weer overwonnen worden om de volgende pas te ronden. Ale hupsa, de tweede lange klim. En het wonder geschied, ik ben blijkbaar gerecupereerd en tweede adem gevonden. Ik bereik, met enig afzien, de tweede top van de dag zonder afstappen. Ik geloof er weer in, maar voel na deze klim toch wel dat mijn lichaam moe begint te worden, na vijftig loodzware kilometers. En dan krijg ik plots drie korte maar irritant steile hellingen voorgeschoteld op het moment dat ik nog niet volledig gerecupereerd ben van die lange klim. Hier begin ik te kraken: ik moet weer van de fiets op een van de hellingen en nu begin ik echt wel af te zien. Tijd voor lunch en hopelijk brengt dat beterschap. Er is niet veel keus kwa eetgelegenheid: één zaak met heel beperkte keuze van voedsel: pies of frieten. Pies dan maar, en een stukje cake. En hopen dat ik een derde adem vind voor het laatste stuk.


In het laatste stuk passeer ik nog een prachtige waterval, die plots uit het woud verschijnt. Ik vond toch nog de kracht voor een klein omwegje om dit kiekje te trekken, al was het toch even twijfelen...

Van dit laatste stuk weet ik niet zoveel meer, buiten het feit dan dat ik met momenten dacht aan stoppen omdat ik zo moe was en mezelf voortdurend moest oppeppen. Stoppen was overigens geen optie, er woont hier niemand en er passeren bijna geen wagens. En in het donker wil ik hier in het midden van de bergen niet vast komen te zitten, want het zal hier wel goed vriezen. Vloekend en zuchtend fiets ik verder, de ene helling volgt de andere op, en niet te vergeten nog een laatste lange helling ook waar ik alweer even te voet sta. Ik denk niet meer, ik doe gewoon en fantaseer al van een goeie burger en een zacht bed. Oh ja, dat gaat deugd doen. Concentreren op de muziek, meezingen, zo voel je de vermoeidheid minder. Ik probeer echt alles om toch maar een zeker ritme aan te houden en mijn doel te bereiken. De laatste kilometers kijk ik al uit naar het dorpje (al is dat eigenlijk niet meer dan vier huizen), maar het blijft maar weg. Op deze momenten wil je er zo graag zijn, alles doet pijn, je geeft toch nog eens door en die huizen komen maar niet in zicht. Uiteindelijk blijkt de slaapplaats nog 5km voorbij het dorp te liggen. Vijf kilometer, dat is niks, behalve vandaag dan! Ik denk dat ik ga sterven, ik zit in alle geval al half doorgezakt op mijn fietsje. Dit is wat je krijgt op een mindere dag met een loodzwaar parcours. Maar ik ben er geraakt, en dat is het belangrijkste. Ik ben eigenlijk al heel blij dat ik ben blijven doorgaan en steeds op mijn maximum heb proberen te rijden om in Rangitaiki te geraken, al was het niet altijd van harte...


Volle maan. Hier heb je nog echte nachten, zonder enig kunstlicht in de omgeving, echte nachten die je volledig opslorpen

Maar het afzien wordt beloond: ik krijg voor relatief weinig geld een mooie motel unit, met een kingsize bed met geweldige matras en een eigen televisie, misschien kan ik nog eens een WK match zien. Na een smakelijke burger zak ik weg in dat zalige bed. Ik ben kapot, de batterijen zijn aan het leeglopen, ik heb nood aan een oplaadbeurt...

Bicycle Diaries Day 117: Napier - Bayview

Het werk van de osteopate heeft blijkbaar zijn vruchten afgeworpen, want de pijn is al veel minder. Ik voel het nog, maar ik kan tenminste weer alle bewegingen maken die ik wil maken, in zoverre die fysiologisch mogelijk zijn. Tijd om verder te fietsen dus. Een blik uit het raam belooft niet veel goeds. Nadat ik dit blik heb opgeraapt merk ik daarenboven ook dat het regent. Maar het lijkt te minderen en wanneer ik vertrekkensklaar sta stopt het zelfs tijdelijk. Niet langer getreuzeld. De jonge fransman die ik gisteren had leren kennen komt me nog succes wensen, terwijl hij zich weer volledig overgeeft aan zijn tic nerveux: om de 10 seconden knippert hij met zijn oog en schudt zijn kop snel heen en weer om het haar van voor zijn ogen te zwieren. Hierbij dien ik wel het kleine detail te vermelden dat zijn haar vrij kort is en nog niet in de buurt van zijn ogen komt. Ik zweer het je, als je daar een uurtje mee praat heb je zin om zijn hoofd vast te zetten met een stevige neksteun. Doch dit alles terzijde, hij was best een sympatieke kerel en heel aangenaam als je je niet op zijn tic concentreerde.

Fietsen dus. Ik ben nog geen twee minuten aan het fietsen of het begint al weer te regenen. Het wordt steeds erger en erger en na een uurtje fietsen door regen en wind heb ik 15km op de teller staan en is de regen al door mijn vest aan het lekken. Ik ben in Bayview, de laatste plaats met overnachtingsmogelijkheden voor ik aan het bergachtige stuk begin met drie zware klimmen. In dit weer is het onmogelijk om de 40km over de eerste klim tot het volgende dorp tot een goed eind te brengen. Ik stop aan het motor camp in Bayview en hoop dat ze nog iets goedkoops hebben voor me. De goedkope cabins zijn verhuurd, maar in één ervan is er een tweede slaapkamertje dat hij kan afsluiten van de rest van het hutje en zijn eigen toegangsdeur heeft. Het is pietluttig klein, maar ik mag het hebben voor 5 euro. Verkocht! Het is niets meer dan een stapelbed en dan nog twee vierkante meter bewegingsruimte:


Een dagje schuilen in wat ik niet beter kan definieren als een hokje, het is zelfs nog niet een tuinhuis. Maar ik zit droog en het was maar 5 euro. Op die momenten is een mens gelukkig met de kleinste dingen.

Het is nog geeneens middag en het ziet er naar uit dat het vandaag niet meer zal stoppen met regenen, alles zit potdicht. Ik maak het beste van de dag: ik kruip in mijn slaapzak met een filmpje om mijn lichaam weer wat op te warmen en probeer ondertussen al mijn kleren en zakken te drogen met het ene kleine blazertje dat ik als verwarming heb. Veel warmte geeft het niet en het is een volledige dagtaak om steeds andere zakken en kledij voor het blazertje te zetten en te draaien tot ze volledig droog zijn. Ja, dit is ongetwijfeld de spannendste en leukste dag tot nu toe, al schiet ik ettelijke keren gewoon in de lach als ik mezelf bezig zie gehurkt in mijn onderbroek voor het blazertje en afvraag wat ik in godsnaam aan het doen ben. Als er nu iemand binnenkomt pas ik perfect in het rijtje van weirdos die ik al ben tegengekomen. Een mens is toch een raar ding...

Bicycle Diaries Day 114-116: Napier

Napier is een prachtig Art Deco stadje aan de oostkust. Het heeft meteen mijn hart gestolen terwijl ik er doorslenter. Napier werd in 1931 getroffen door een zware aardbeving die het grootste deel van de stad verwoestte. De aardbeving zorgde er ook voor dat er een stuk land uit de zee oprees waardoor Napier een nieuwe kuststrook kreeg. De stad werd volledig heropgebouwd in de heersende stijl van die periode: Art Deco. Het is één van de steden waarin het meeste Art Deco gebouwen staan, en de sfeer die hier hangt is zo verschillend van de overige Nieuw-Zeelandse steden. Hier hangt er tenminste sfeer, op zich al iets ongewoons voor de steden hier.



Twee mooie voorbeeldjes van de vele Art Deco gebouwen. Het zijn geeneens belangrijke gebouwen, gewoon winkel en hotel


Ook de kerk ontsnapt er niet aan


Zelfs de wasserette kan het niet laten om een vleugje Art Deco toe te voegen, al is het dan voornamelijk in de vorm van een lettertype

Ik geniet ervan om rond te wandelen in dit stadje en gewoon naar de huizen te kijken. Napier is zeker mijn favoriet wat steden betreft, en het schitterende weer draagt daar ongetwijfeld nog aan bij en nodigt uit tot een wandeling langs het strand. De dijk voor het strand is voorzien van gezellige parkjes, zwembad en een openluchttheater. Moet ik nog meer zeggen. Voor een kleiner stadje vind ik het zeker de omweg waard!





In de vele parkjes langs de dijk hangt dezelfde art deco sfeer, vooral te danken aan de vele fonteinen. Op een zonnige dag is het heerlijk om door deze parkjes te sloffen


Een heel atypisch gebouw voor Nieuw-Zeeland, langs de gezellige promenade aan de kust van Napier


Wauw, dit moet zeker een bank of een gerechtsgebouw of zo zijn, denk je Zulke gebouwen met zuilen zie je bijna nergens in Nieuw-Zeeland. De enige keer dat ik zo eentje zag was in Dunedin, en daar was het nu een stripclub. Geen stripclub in Napier, maar wel een heuse gym...


Het zwarte strand van Napier


Langs het strand aan de dijk vind je dit openluchttheater, perfect om je broodje of ijsje op te eten tussen de zuilen, kijkend naar de Stille Oceaan. Toen ik in Napier aankwam en hier voorbijfietste was er een man bezig aan zijn optreden: hij vertelde over de avonturen van een zekere Jezus, een gepassioneerd fabelverteller die evenwel het ronde getal van nul toeschouwers aantrok. Maar dat hield hem niet tegen om er geestdriftig voor te gaan, bevreemdend zicht. Hij heeft zijn aflaat zeker en vast verdiend!


Napier vanop een heuveltje in de stad

Het grootste stuk van Napier bezoek ik nog op de eerste dag, na de snelle fietstocht in de voormiddag. Ik ben namelijk van plan om morgen meteen door te rijden en de zware tocht naar Taupo aan te vatten. Maar mijn lichaam beslist daar anders over. Deze keer zijn het niet de benen die vermoeid zijn door het hoge tempo waarin ik de voorbije drie dagen heb gefietst, maar het is de rug en de nek die me nekken. Wanneer ik 's morgens wil opstaan lukt dat niet, ik geraak met moeite overeind. Mijn hoofd kan ik al helemaal niet draaien en mijn rechterarm gebruiken is heel pijnlijk. Er zit een spier geblokkeerd boven in de rug aan de nek en schouder. Geen flauw idee wat er gebeurd is, vermoedelijk in een slechte positie geslapen, wie zal het zeggen. Gewoon stappen is al pijnlijk, maar het ergste is wanneer ik in een reflex mijn hoofd toch draai om naar iets te kijken, dan is het gewoon niet te doen. Daarbij voel ik me ook licht grieperig, maar misschien is dat net aan die spier te wijten. Fietsen kan ik wel vergeten vandaag, zeker omdat het dan nog in de bergen is ook. Een rustdagje inlassen dan maar en de spier verzorgen in de hoop dat het morgen beter is. Het regent ook de hele dag, en buiten een wandelingetje om iets te gaan eten doe ik dan ook niks. Zelfs van dat wandelingetje kan ik niet echt genieten, ik loop zoals een mens van 90 jaar met reuma. Als ik opzij wil kijken moet ik mijn hele lijf draaien, ik voel me oud...
De volgende dag is het niet beter en ik besluit bij een osteopaat te gaan om me te laten kraken. Ze weet ook niet wat de oorzaak kan geweest zijn en probeert de spier los te maken en te ontlasten. Er kraakt het een en ander in mijn lijf maar de grote krak waar ze naar op zoek was blijft uit. De hele dag afwisselend ijs en warm op mijn rug leggen helpt ook. Ik probeer echt alles om morgen toch maar te kunnen fietsen. Het is alweer extreem slecht weer, dus fietsen was waarschijnlijk toch niet zo een goed idee geweest. Hopelijk morgen beter, want ik ben hier veel tijd aan het verliezen met gewoon te liggen en te gapen. En Napier mag dan wel mooi zijn, in de gietende regen kan je hier weinig doen. Dat die pijn maar snel weggaat...

Perfect aansluitend nummer, content dat ik Dinosaur Jr er eens kan bijsleuren!

Bicycle Diaries Day 112-114: Masterton – Woodville -Waipawa - Napier: three fast cycling days

Het parcours van Masterton naar Napier is niet al te moeilijk, met slechts enkele kleinere hellingen verspreid over een afstand van 234 km. Ofwel twee lange zware fietsdagen, of drie normale fietsdagen. Ik kies voor de laatste optie, want de eerste dag is niet te onderschatten met 50km geleidelijk bergop en tegenwind. Het tempo ligt niet al te hoog dan, al lukt het me wel aardig en kost het me weinig moeite om op het hoogste punt, Mount Bruce, te geraken. Daarna is de eerste fietsdag gemakkelijk tot op 10km van Woodville. Daar rijd ik in een open vallei en er steekt een ongelooflijk sterke wind op die schuin vanvoor lijkt te komen. Ik geraak bijna niet meer vooruit, maar vooral, met moment blaast hij me bijna omver en vlieg ik naar de andere kant van de weg. Het is afzien om recht te blijven. Het is nog maar drie uur, maar de ambitie om een dorp verder dan Woodville te rijden is meteen weggeblazen, want ik moet in dezelfde richting blijven rijden. Woodville it is dan maar.


De eerste fietsdag was het nog licht bewolkt en miezerig, en dit is wat je krijgt wanneer een zware truck je voorbijzoeft. Onnodig te zeggen dat deze trucks je regelmatig wegblazen


De top van Mt Bruce, een relatief makkelijke klim


Op de top van Mt Bruce moet je oppassen voor overlopende kiwi's! Liep er maar eens eentje over... De meeste toeristen krijgen nooit een kiwi in het wild te zien omdat ze zo zeldzaam zijn. Ik weet dus niet of dit bord eigenlijk nut heeft, je kan er evengoed een bord zetten: opgepast voor overlopende nonnekes, of eenogige piraten met houten been...



Net voor Woodville rijd ik langs de originele Tui brouwerij. De kiwi's houden van hun Tui, ik denk dat het samen met Speights het meest verkocht wordt en ik drink het ook wel graag, dit rode biertje. Ze zijn hier zo zot van hun Tui dat ze Hollywood allures krijgen


De laatste 10km naar Woodville word ik gegrepen door een hevige kop- en zijwind die me vervaarlijk over alle kanten van de weg blaast, en die wind gaat niet liggen. Ik had het moeten zien aankomen, waarom zou hier anders hun grootste windmolenpark staan

Er zijn verschillende overnachtingsmogelijkheden, maar één hostel heeft merkwaardig genoeg een sluitingsdag, uitgerekend vandaag en het andere zit vol met wegenwerkers. Ik ga me dan maar in het hotel informeren. Hotels zijn vaak niet zoals je ze bij ons kent, maar zijn vaak gewoon bars die ook enkele kamers, soms in backpackerstijl, verhuren. De backpackerkamers zijn verhuurd, maar de dame des huizes vindt dat ik er een betrouwbare man uitzie (begrijpelijk nietwaar) en ze geeft me een motelkamer met drie bedden voor mij alleen voor de prijs van een backpackerkamer. Ik mag wel maar 1 bed beslapen. Geen probleem :-) Ik heb zo mijn eigen televisie waarop ik wereldbekervoetbal kan bekijken. Joepie. Eerst breng ik nog een paar uurtjes door in de bar met de obligate caféhangers van Woodville, waaronder een voormalige 100km loper die veel wedstrijden in Europa had gelopen. Met hem heb ik een lang gesprek, maar als hij naar huis gaat ben ik ook weg.

De rit op de tweede dag heeft enkele klimmetjes in de beginfase, maar daarna rolt het voornamelijk bergaf. Het is schitterend weer, geen wolk aan de lucht. Ik kan tegen een heel hoog tempo fietsen en ben al heel snel in Waipaia waar me een goedkoop bed wacht in een motor camp dat niet alleen voor reizigers blijkt te zien. Er wonen ook enkele mensen in permanente caravans, waaronder een irritant luide man die graag voor de hele camping roept. Niet normaal. Ik word aangesproken als 'the new guy' alsof ik van plan ben om daar permanent mijn intrek te nemen. Eén avond zal volstaan, dank u.



De eerste twee stadjes die ik op de tweede dag voorbijrijd zijn oude nederzettingen van skandinaven: Norsewood en Dannevirke. Ge moogt eens rijden welk type skandinaven welk dorpje hadden opgericht. En ze zijn fier op hun afkomst! Het aantal blondines in deze dorpen zou ook veel hoger liggen dan elders in NZ, al heb ik daar niet veel van gemerkt


Enjoying lunch in the sun! Wat een weertje!


Ik trapte in de boter tijdens deze drie dagen

De derde dag is voornamelijk vlak of licht bergaf. Mijn gemiddelde ligt erg hoog, constant boven de 25km per uur. Ik rijd zo 70km op minder dan 3 uur onder een helblauwe hemel. Dit was een plezierige dag, het leek zelfs even zomer: stralende zon en en geen wolkje te bespeuren. Dan zo eens kunnen doorrijden, dat is het! Ik ben al kort na de middag in Napier. Zo kan ik de hele namiddag Napier verkennen, maar meer hierover in een volgend bericht.



De heuvels reflecteren in de ondergelopen weide, een plaatje waard


Je rijdt Napier binnen via een palmbomenlaan, het wekt een tropisch sfeertje op en het weer draagt er vandaag toe bij. Ben ik in NZ of in Cannes?

Twee nummers die beiden het gemoed en weer van deze drie dagen weerspiegelen. Het tweede is een pareltje van Rumplestitchkin, een onderschatte Belgische band van rond de millenniumwisseling. Het nummer raakt me steeds weer. Voor de liefhebbers van Rumplestitchkin, je kan een volledig concert van hen dat ze ooit gaven in Palestina, bekijken op youtube: http://www.youtube.com/watch?v=93mQcDassRk voor het eerste nummer.

Bicycle Diaries Day 109-111: Havelock-Picton-Wellington-Masterton: bus-boat-train days

Door de lekke band moet ik noodgedwongen 's ochtends de bus nemen om de laatste 30km tussen Havelock en Picton te overbruggen. Spijtig, geen laatste overnachting in Juggler's Rest hierdoor, iets waar ik eigenlijk wel had naar uitgekeken. Maar de ferry is al betaald en ik kan dat geld moeilijk wegsmijten. De busrit is saai, je ziet eigenlijk niet veel vanop een bus en ik ben dus heel blij dat ik voor mijn fietstocht heb gekozen. Ik ben al snel in Picton en neem deze keer de 'Bluebridge' ferry: de iets goedkopere, minder bekende maar zeker niet minderwaardige maatschappij. De bus smijt ons natuurlijk af aan de terminal van de grote maatschappij waardoor ik nog een ommetje mag maken met die loodzware fiets met lekke band.

Het wordt nog een specialleken om op de boot te geraken met die fiets want ik moet er op eigen kracht opfietsen, hetgeen niet zo eenvoudig is met een volgeladen fiets voorzien van ene platten band. Ik moet de passagiersbus volgen als die de ferry oprijdt. Mijn plan is om mijn band op te pompen als de bus vertrekkensklaar staat. Eens mijn band opgepompt is heb ik zo een kleine minuut vooraleer hij weer te plat is om te fietsen. Spannend en ook een beetje belachelijk zicht eigenlijk. Iedereen zit op de bus naar me te kijken terwijl ik die band vliegensvlug probeer op te pompen met mijn klein fietspompke. De band is opgepompt maar er staat nog een trezeke die haar boardingpas niet vindt. De bus vertrekt dus nog niet en de band loopt alweer leeg. Ja, zo zal het niet lukken. Ik herken ze, het is dezelfde onhandige kluns die een half uurtje mijn fiets met alle bagage erop omverliep. Hoe ze die niet had zien staan, dat weet niemand. En nu staat ze hier weer te prutsen. Het duurt te lang en ik mag er al weer beginnen bijpompen. Het wordt dus nog belachelijker. Maar enifn, ze geraakt dan toch op de bus. Nu in volle spurt achter die bus aan. Het lukt nipt, ik geraak tot op de boot via de voertuiglaan. Oef, ik kijk al uit naar straks wanneer ik van de boot moet in de drukkere haven van Wellington.


De ferry vertrekt uit Picton. Bye bye zuidereiland!

Das boot is al een bisschen oud

De boottocht duurde langer dan ik me kon herinneren.Ik kom maar na 18u aan in Wellington en kan mijn plan om meteen naar een fietswinkel te gaan voor een nieuwe band, opbergen. Nieuw plan: het dichtsbijzijnde hostel bij de haven zoeken en morgenvoormiddag een nieuwe band te halen. Ik slaap in een groot en ongezellig hostel nabij de terminal. Mijn kamergenoten zijn blijkbaar op stap en ik besluit hetzelfde te doen. Ik ga de stad in om iets te eten en eindig daarna in een Ierse pub waar een groepje het beste van zichzelf geeft. Op zijn Iers, voorzien van viool, spelen ze standards en coversongs. Er hangt een goeie ambiance. Spijtig dat ik hier alleen ben, het zou hier anders een zwaar avondje kunnen worden. Maar ik kan ondertussen wel op televisie met veel leedvermaak live zien hoe de Duitsers op hun bek gaan tegen de Serven. Serven brengen dan toch geluk...

De volgende ochtend blijf ik wat langer liggen, want de Guiness heeft zich toch wat op mijn maag gezet. Ik zal maar al een extra nacht boeken, want tegen de tijd dat ik uit bed ben, een fietswinkel heb gevonden en terug ben, omgekleed ben en bagage op de fiets heb geplaatst kan ik misschien nog een uur of twee rijden. Dan liever op het gemak nog een dagje doorbrengen in Wellington. Ik vind een goede fietswinkel waar ik enkele nieuwe binnenbanden koop en vertel over wat er gebeurd is. Ze kennen de fietswinkel (als dat al het correcte woord is voor die zaak in Auckland) waar ik mijn fiets heb gekocht en zeggen dat het prutsers en oplichters zijn. Ze hebben regelmatig toeristen over de vloer met fietsproblemen komende van die zaak in Auckland. Ze doen daar blijkbaar niet liever dan oude onderdelen van fietswrakken recupereren en die als nieuw monteren op andere fietsen. Dat vraagt om problemen natuurlijk. Ik verschiet helemaal niet van wat hij zegt, dit is wat ik ook ondervonden heb.
Maar oké, no use crying over spilt milk. Mijn band is gemaakt (heb er ook een nieuwe buitenband opgestoken, want dat werd ook tijd) en ik sta nu in het centrum van Auckland met een voorwiel in de hand. Ik ben te lui om terug te keren naar het hostel buiten het centrum en dan weer te stappen. Ik loop dan maar de hele dag rond met dat wiel en neem het ook mee op restaurant. Ik krijg wat eigenaardige blikken en kinderen die aan hun moeder vragen: 'Mammie, why does that man have a wheel?'. Ik vind het best grappig. Een dagje Wellington, gezellig ik met mijn wiel. Wat een mooie dag. En je weet wat het spreekwoord zegt: met een wiel als compagnon, heb je een mooie dag in Wellington.
's Avonds doe ik eerst nog een schuchtere poging om iemand te vinden om uit te gaan, maar ik geef al snel op en eindig in bed met een filmpje. Des te beter, morgen fietsen dan maar.

Het regent pijpestelen en ik zie er al tegen op om te vertrekken. Maar toch ga ik het erop wagen, ik kan niet te lang blijven hangen als ik op tijd met mijn zus wil afspreken rond Taupo. Voortmaken dus. Om de drukte van het verkeer te vermijden kan ik misschien de trein nemen uit Wellington, en met dit weer misschien wel tot in Masterton, 60km ten noorden van Wellington. Dan is al het zware verkeer achter de rug. Maar ik heb pech, het is zondag en er rijden maar twee treinen in die richting op de christelijke rustdag. De eerste heb ik net gemist en de tweede is maar om 18u. Ja lap, fietsen dan maar zeker. Vol goeie moed fiets ik door de plensende regen langs immens drukke wegen. Er zijn maar twee mogelijkheden in deze richting: via de motorway waarop geen fietsers zijn toegelaten of via de highway. Deze is gevaarlijk druk: twee lanen in beide richtingen en zo goed als geen pechstrook waarop je kan fietsen. Ik fiets dus deels op de eerste rijstrook. En de wagens zoeven me voorbij. Na een uurtje fietsen ben ik kapot. Geen seconde op mijn gemak en de regen is al door mijn regenvest gedrongen. In de eerste suburb, Lower Hut, besluit ik het treinstation op te zoeken om daar dan in de buurt in een bar te wachten op de trein van 18u. Ik kan daar misschien wat naar de voetbal kijken. Maar er is geen bar in de buurt van het station dat nogal afgelegen ligt. Ik pols ook even naar de prijs van een camping in de buurt, maar die is abnormaal overprijsd. Een betaalbare slaapplaats vind ik hier ook al niet. Ik rijd dan maar een tiental kilometer verderop naar Upper Hut in de hoop dat er daar wel een bar is vlakbij het station. En ik heb geluk! Een groot sportcafé op nog geen 100 meter van het station. Ik installeer mij daar voor een uur of vier met wat biertjes en eten en laat wat kledij drogen bij de haard. Voila zo gaat dat ook.


Fietsen op een natte snelweg door druk verkeer. Ik heb deze foto op een breder stuk genomen waar er een pechstrook was. In de bocht zie je dat deze strook weer heel smal wordt en ik gevaarlijk dicht tegen de auto's fiets. Het is fietsen met dichtgeknepen billen...

Om 18u neem ik de oubollige trein naar Masterton. Blijkbaar had ik mijn bagage op voorhand van de fiets moeten nemen, maar dat wist ik niet. De treinbegeleidster wil dat ik mijn fiets zelf in de goederenwagon hijs, meer dan een halve meter boven het perron. Ik moet me serieus forceren om dat gevaarte zo hoog op te tillen helemaal alleen, maar het lukt. Gezond kan het wel niet zijn... Tegen 20u ben ik eindelijk in Masterton waar ik op een goedkope camping een cabin heb geboekt. Oef, ik ben met veel problemen dan toch uit Wellington geraakt en ben weer op weg met een herstelde fiets. Ik ben er klaar voor!

De nummertjes uit de jaren negentig van de poppy band 'Ocean Colour Scene' zijn heel bruikbaar voor dit bericht, want ze hebben er zowel eentje over een boot als over een trein, dus bij deze:

Stay tuned!!

Stay tuned want de volgende dagen kan je enkele grote updates verwachten. Morgen stap ik namelijk op het vliegtuig naar Peru en ik heb een hele lange stop-over in Santiago! Veel schrijftijd dus, en verhaaltjes om te uploaden eens ik in Lima ben en zo de achterstand van de laatste weken in Nieuw-Zeeland in te halen. So keep your eye on the blog! In afwachting een van de vele roadnummers van op de fiets: